[Fiction] KNB_HBD for JO-ME "See You" [AkaFuri] (PG)

posted on 11 Jul 2015 23:45 by bmilk-blossom directory Fiction, Cartoon

Fic KNB HBD for JO-ME

Title : See You

Pairing : Akashi X Furihata

Rate : PG-13

Story by : B*Milk

 

 

 

 

‘ฝนตกงั้นเหรอ...’

 

 

เจ้าของนัยน์ตาสีแดงข้าง สีเหลืองอำพันข้างคิดด้วยความเบื่อหน่าย เมื่อเห็นเม็ดฝนตกลงมากระทบหน้าต่างรถ ร่างในชุดเครื่องแบบราคุซันเอื้อมไปหยิบสมุดข้อมูลนักกีฬาทีมบาสโรงเรียนต่างๆ ออกมาจากกระเป๋า รู้ว่าหากฝนตกขนาดนี้ คงต้องใช้เวลาการเดินทางกลับบ้านนานกว่าที่คาดไว้


 

 

“จะให้ขับอ้อมเข้าทางลัดมั้ยครับ” คนขับรถเอ่ยปากถาม อาคาชิพยักหน้าเป็นคำตอบ โดยไม่ได้ละสายตาจากตัวหนังสือ

 


‘จะมีอะไรน่าเบื่อไปกว่านี้อีกมั้ย’ คิดด้วยความเซ็ง นิ้วเรียวพลิกเปลี่ยนหน้า ตัวหนังสือที่อ่านผ่านตาไม่ได้เข้าหัวเลยสักนิด ก็ข้อมูลของนักบาสทีมโรงเรียนต่างๆ เขาจำได้ขึ้นใจอยู่แล้ว...

 


หลังจากเรียนจบจากโรงเรียนมัธยมต้นเทย์โค อาคาชิ เซย์จูโร่ได้มาเรียนต่อที่โรงเรียนราคุซัน แน่นอน ด้วยความสามารถและชื่อเสียงของกัปตันรุ่นปาฏิหาริย์ เขาก็ได้เป็นกัปตันชมรมบาสโรงเรียนราคุซัน แม้จะอยู่แค่ปี 1 ก็ตาม การซ้อมนั้นช่างไร้ที่ติ ผลการแข่งอินเตอร์ไฮก็เป็นที่น่าพอใจ สมาชิกตัวจริงในทีมมีราชาไร้มงกุฏถึง 3 คน ผลการเรียนก็ไม่ขาดตกบกพร่อง เรียกได้ว่าทุกอย่าง....ราบรื่นไปด้วยดี


ราบรื่น...


เรียบง่าย....


จนเขารู้สึกว่ามันน่าเบื่อเกินไป...


บางครั้ง...เขาก็รู้สึกว่า ถ้ามีอะไรบางอย่างไม่คาดฝันเกิดขึ้นกับเขาบ้าง ก็คงจะดี

 

 

หน้ากระดาษเปิดค้างอยู่ที่ข้อมูลของโรงเรียนบาสเซย์ริน อาคาชิละสายตาออกจากสมุด รู้สึกได้ถึงแรงเหวี่ยงในการเลี้ยวรถ เข้าใจว่าคนขับรถคงขับพาเข้าซอยลัดได้แล้ว นัยน์ตาสองสีเหม่อมองทุ่งหญ้าข้างทาง เม็ดฝนยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ถัดจากทุ่งหญ้ามีอาคารบ้านเรือน 1 ชั้นบ้าง 2 ชั้นบ้าง ตั้งอยู่ติดกันหลายหลัง ช่างเป็นทิวทัศน์ที่แสนจะธรรมดา...สำหรับคนอย่างอาคาชิ เซย์จูโร่จริงๆ

 


จนกระทั่ง...


 

“หยุดรถก่อน” สั่งเสียงเรียบ คนขับรถเบี่ยงจอดข้างทาง มีสีหน้างงงวยเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ถามเหตุผลที่นายน้อยประจำตระกูลสั่งให้จอดรถ อาคาชิเปิดประตูลงจากรถ แม้จะถือร่ม ละอองฝนกระเด็นโดนใบหน้าบ้าง แต่เขาก็ไม่สนใจ ก่อนจะเดินห่างออกมาจากรถ มองกล่องกระดาษที่ตั้งอยู่ริมกำแพงอย่างเปล่าเปลี่ยว

 


อาคาชิก้มมองสิ่งมีชีวิตในกล่องที่กำลังนอนขดตัวด้วยความหนาวสั่น ลูกแมวสีน้ำตาลตัวเปียกโชก เงยหน้ามองกัปตันหนุ่ม นัยน์ตาสีเดียวกับขนมองอย่างเว้าวอน เจ้าของเรือนผมสีแดงมองกลับอย่างเย็นชา ลูกแมวน้อยตัวสั่นมากขึ้น แต่ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นความกลัวที่มีต่อชายแปลกหน้านัยน์ตาสองสี ก่อนจะค่อยๆ หลบตาด้วยความหวาดกลัว

 


“......”


อาคาชิวางร่มไว้ที่พื้น กันไม่ให้น้ำฝนสาดเข้ามาในกล่องโดนลูกแมวน้อย แล้วเดินกลับไปที่รถ คนขับรถยืนรอเปิดประตู พร้อมทั้งยื่นผ้าขนหนูให้ อาคาชินั่งลงเบาะหลัง มือแกร่งใช้ผ้าขนหนูเช็ดเรือนผมกับใบหน้า รถเคลื่อนตัวออกไปช้าๆ หากเจ้าของรถหันกลับมามองสิ่งที่ตนทิ้งไว้เบื้องหลัง ก็อาจจะได้เห็นนัยน์ตาสีน้ำตาลของลูกแมวน้อยที่มองตามตนเองจนรถขับออกไปไกลลับสายตา...

 


......
...
..
.


“อือ...” เจ้าของเรือนผมสีแดงลืมตาขึ้นช้าๆ มือเลื่อนไปปิดนาฬิกาปลุกก่อนเวลาที่ตั้งไว้ด้วยความเคยชินเหมือนทุกเช้าวันไปโรงเรียน แต่วันนี้มีอะไรบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิม

 


“เมี้ยว~” อาคาชิมองสบตาเด็กชายวัย 5 ขวบในร่างเปลือยเปล่า ที่ตอนนี้กำลังนอนกอดตนเอง คนถูกกอดต้องรู้สึกประหลาดใจกับเหตุการณ์แปลกๆ นี้ เพราะเมื่อคืน ก่อนเข้านอนเขามั่นใจว่าไม่ได้พาใครขึ้นเตียงด้วยแน่ๆ

 


‘เด็กที่ไหนกัน’ คิดด้วยความสงสัย มือเลื่อนไปบีบสิ่งลักษณะคล้ายหูแมวสีน้ำตาลบนศีรษะอีกฝ่าย เข้าใจว่าเป็นของปลอม

 


“แง้ววว!!!” เด็กชายผมน้ำตาลร้องเสียงดัง ก่อนจะปล่อยอาคาชิ พร้อมทั้งกระโดดหนีไปอยู่มุมห้องนอน คนถูกทิ้งมองตามด้วยความประหลาดใจมากขึ้นไปอีก

 


‘ของจริงงั้นเหรอ’ อาคาชิลุกจากเตียง เดินมาใกล้ๆ เด็กชายนั่งตัวสั่น มือยกขึ้นมาปิดใบหูตนเอง ถ้ามองดีๆ เหมือนจะมีอะไรบางอย่างคล้ายหางสีน้ำตาลด้านหลังของเด็กชายด้วยนี่นา

 


‘อย่าบอกนะว่า...’

 


“นายคือลูกแมวตัวเมื่อวานงั้นเหรอ” ประโยคที่ไม่คิดว่าจะหลุดออกมาจากปากตนเองถูกเอ่ยออกมา เด็กชายยังตัวสั่นด้วยความตกใจที่ถูกอาคาชิบีบหู ร่างสูงถอนหายใจ เขาคิดว่าตนเองไม่ได้จับรุนแรงขนาดนั้นซะหน่อย

 


อาคาชินั่งลงข้างเด็กชาย ที่มีอาการสะดุ้งเล็กน้อย นัยน์ตาสองสีสบมองอีกฝ่าย ก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวเบาๆ

 


ไม่มีคำพูดปลอบขวัญใดๆ ทั้งสิ้น เด็กชายตัวน้อยสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนจากคนตรงหน้า มือที่ยกปิดหูค่อยๆ เลื่อนลงมา หูแมวกระดิกเล็กน้อย นัยน์ตาสีน้ำตาลช้อนตามองอาคาชิด้วยความกล้าๆ กลัวๆ แต่ร่างก็ยังคงสั่นไม่หยุด คงเป็นเพราะไม่คุ้นเคยกับคนที่มีนัยน์ตาคนละสีอย่างเขาสินะ

 


“...โคคิ...” เรียกเสียงเบา นึกแปลกใจกับคำพูดของตนเองเป็นครั้งที่สอง ทำไม...ชื่อนี้คือชื่อที่เขานึกถึง เมื่อมองเด็กชายตรงหน้ากันนะ หรืออาจจะเป็นเพราะผมสีน้ำตาล กับนัยน์ตาจุดแบบนี้ ใบหน้าช่างละม้ายคล้ายผู้เล่นเบอร์ 12 ตำแหน่งพอยต์การ์ดโรงเรียนเซย์ริน ที่เขาเพิ่งเปิดดูข้อมูลในสมุดเมื่อวาน

 


“ตั้งแต่นี้ไป...ฉันจะเรียกเธอว่าฟุริฮาตะ โคคิ” ลูกแมวน้อยในร่างเด็กชายยิ้มด้วยความดีใจ เมื่อได้ยินอีกฝ่ายตั้งชื่อให้

 


“เมี้ยวว~” ฟุริฮาตะกระโดดคลอเคลียอาคาชิ เจ้าของเรือนผมสีแดงตกใจกับการกระทำไม่คาดคิด มือลูบผมเด็กชายช้าๆ ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง เมื่อคิดว่าหลังจากนี้ชีวิตของเขาคงจะมีอะไรแปลกใหม่บ้าง...

 

 

......
...
..
.


“ช่วงนี้เซย์จังดูเปลี่ยนไปนะ” มิบุจิทักกัปตัน เมื่อรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวของอาคาชิ

 


“ฉันเนี่ยนะเปลี่ยน เรโอะคิดไปเองรึเปล่า” ตอบโดยไม่มองสบตาคนข้างๆ นัยน์ตาสองสียังคงจ้องคลิปบอร์ด อ่านสรุปการฝึกซ้อมประจำวัน สมาชิกทีมคนอื่นเริ่มทยอยเดินออกจากโรงยิม

 


“เอ~ ฉันก็พูดไม่ถูกนะ แต่ฉันรู้สึกได้....ถึงอะไรบางอย่าง....” มองอีกฝ่ายอย่างใช้ความคิด คิ้วงามขมวดมุ่นเล็กน้อย อาคาชิส่งคลิปบอร์ดคืนให้ผู้จัดการทีม

 


“...งั้นเหรอ...”  ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง เลี่ยงที่จะตอบคำถาม แต่เขาเองก็รู้ตัวดีว่าอะไรเป็นสาเหตุของการเปลี่ยนแปลงนี้...


 

- คฤหาสน์ตระกูลอาคาชิ -

 

อาคาชิเดินผ่านคนรับใช้ที่ต่างก้มคำนับเขา ผ่านห้องต่างๆ ไม่สนใจสิ่งใด ขาก้าวมาหยุดที่หน้าห้องนอนของตนเอง หมุนลูกบิดเปิดประตู

 


“กลับมาแล้ว”

 


“เมี้ยวว~” ฟุริฮาตะวิ่งมากอดอาคาชิ เจ้าของเรือนผมสีแดงลูบหัวอีกฝ่ายอย่างเบามือ เริ่มชินกับการต้อนรับของเจ้าลูกแมวน้อยตัวนี้

 


“อืม ฉันกลับมาแล้ว โคคิ” เด็กชายผมน้ำตาลคลอเคลียร่างสูง จมูกดมฟุดฟิด เหมือนได้กลิ่นอะไรบางอย่าง

 


“หึๆ หิวล่ะสิ ฉันเอานมมาให้” ไม่พูดเปล่า อาคาชิวางจานใส่นมไว้ที่โต๊ะเขียนหนังสือ พร้อมทั้งนั่งบนเก้าอี้ ฟุริฮาตะกระโดดขึ้นมานั่งตักอาคาชิ ก้มหน้าเลียนมในชามด้วยความเอร็ดอร่อย ร่างสูงมองอย่างเอ็นดู

 


“ค่อยๆ กินก็ได้ เดี๋ยวก็สำลักหรอก” พูดเตือนไม่ทันขาดคำ ฟุริฮาตะไอสำลักนมออกมา อาคาชิลูบหลังอีกฝ่าย

 


“แค่ก~ แค่ก~”

 


“ฉันบอกแล้วไงว่าให้กินช้าๆ” ว่าเสียงดุ ลูกแมวน้อยหูลู่ทันที ไม่กล้ากินนมในชามต่อ อาคาชิถอนหายใจ จับฟุริฮาตะให้หันหน้าเข้าหาตนเอง น้ำตารื้นขอบดวงตาเด็กชายหูแมว เจ้าของเรือนผมสีแดงจับชามนมขึ้นมา ยกป้อนให้อีกฝ่าย ฟุริฮาตะกินนมอย่างว่าง่าย อาคาชิได้ยินเสียงกลืนดังอึ้กๆ เป็นจังหวะในลำคอ จนชามว่างเปล่า เด็กชายเลียริมฝีปากอย่างเอร็ดอร่อย

 


“เมี้ยว” ส่งเสียงร้องพอใจ เมื่ออิ่มท้องแล้ว ฟุริฮาตะกำลังจะกระโดดลงจากตักของอาคาชิ แต่ร่างสูงกลับกอดอีกฝ่ายไม่ปล่อย นัยน์ตาสีน้ำตาลสบนัยน์ตาสองสีด้วยความสงสัย อาคาชิก้มหน้าลงมาสัมผัสพวงแก้ม พร้อมทั้งใช้ลิ้นเลียนมที่เลอะแก้มอีกฝ่าย ฟุริฮาตะสะดุ้งตกใจ

 


“ตรงนี้ยังเลอะอยู่เลย” ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง เล่นทำเอาเด็กชายอายหน้าแดงแป้ด อาคาชิยอมปล่อยให้เจ้าลูกแมวเป็นอิสระ ฟุริฮาตะกระโดดลงไปนั่งที่เตียง มองอาคาชิอย่างระแวงเล็กน้อย กัปตันราคุซันแอบขำในใจ เขาชอบดูปฏิกิริยาต่างๆ ของเจ้าแมวน้อย

 


ทั้งความขี้อ้อน ความเอาแต่ใจ สีหน้าที่เปลี่ยนไปมาทุกอารมณ์ รอยยิ้มสดใสที่มักจะยิ้มให้เขาเสมอ อดไม่ได้ที่จะทำให้เขายิ้มตามทุกครั้ง เขาลืมไปนานแล้ว ความรู้สึกที่ได้เล่นกับสัตว์เลี้ยง เพราะเป็นไปไม่ได้เลยที่ยูกิมารุจะยอมให้เขาหยอกล้อแบบนี้ ต้องยอมรับว่าการที่มีเจ้าลูกแมวน้อยตัวนี้เข้ามาในชีวิต


 

...มันทำให้โลกของเขามีสีสันมากขึ้นจริงๆ...


 

และสิ่งที่แปลกประหลาดที่สุด...ไม่มีคนรับใช้คนไหน เห็นเจ้าลูกแมวน้อยตัวนี้ในร่างของเด็กชายหูแมวอายุ 5 ปีสักคน เหมือนกับว่าจะมีเพียงเขาคนเดียวที่เห็นโคคิในร่างนี้...

 


......
...
..
.

 


ซ่า.... ซ่า....


 

‘ฝนตก’ อาคาชิคิดอย่างสลึมสลือ ร่างในผ้าห่มขยับตัวเล็กน้อย นัยน์ตาสองสีลืมตาขึ้นช้าๆ ก็ต้องตกใจกับนัยน์ตาสีน้ำตาลที่เป็นประกายในความมืดสลัว เด็กชายในอ้อมกอดของร่างสูงกำลังจ้องหน้าเขาตาไม่กระพริบ ไม่รู้ว่าอาคาชิรู้สึกไปเองรึเปล่า แต่เขาเห็นประกายไหววูบในดวงตาคู่นั้น หูแมวสีน้ำตาลที่มักจะตั้งขึ้น กลับลู่ลง สีหน้าดูเป็นกังวล

 


“โคคิ กลัวเสียงฝนเหรอ” ถามอย่างเป็นห่วง ก่อนจะกระชับอ้อมกอดแน่น ฟุริฮาตะส่ายหัว พยายามขืนตัวออกจากอ้อมกอด แต่อาคาชิกลับออกแรงมากขึ้น ไม่ยอมปล่อยคนในอ้อมกอดง่ายๆ

 


“ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องกลัว” จูบหน้าผากอีกฝ่าย ฟุริฮาตะเม้มริมฝีปากแน่น ฝ่ามือเล็กผลักอาคาชิสุดแรง จนร่างสูงต้องยอมปล่อย เด็กชายวิ่งลงจากเตียง ไปเปิดหน้าต่าง ผ้าม่านปลิวไสวตามแรงลม ฟุริฮาตะมองเม็ดฝนที่ตกลงมา


สายฝน...ที่เหมือนกับวันนั้น


วันที่เขากับชายหนุ่มผมสีแดงได้เจอกันเป็นครั้งแรก...


...และเป็น......ครั้งสุดท้าย...

 

 

 ‘เธออยากจะตอบแทนชายหนุ่มคนนั้นงั้นเหรอ’ เสียงหญิงสาวก้องกังวานในความคิดของลูกแมวตัวน้อยขนสีน้ำตาล นัยน์ตาสีน้ำตาลมองซ้ายมองขวาหาต้นตอเสียง แต่ก็ไม่พบคนพูด แต่กระนั้นเจ้าลูกแมวก็พยักหน้า ตอบรับคำถามของเสียงปริศนา

 

 
 

 แม้จะเป็นเพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ที่เธอได้รับความอ่อนโยนเพียงชั่วคราว เธอก็ยัง...’

 


‘เพียงแค่นั้นก็เพียงพอสำหรับผม ที่ไม่เคยได้รับ...ความรักแล้วครับ’ ตอบเสียงเด็ดเดี่ยว ลูกแมวน้อยเหมือนจะได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ จากอีกฝ่าย

 


‘ก็ได้ เพื่อเห็นแก่เธอ ฉันจะทำให้ความปรารถนาของเธอเป็นจริง แต่จำไว้นะว่าหากถึงวันที่หยาดฝนตกลงมาเหมือนวันนี้ นั่นหมายถึงเสียงระฆังหมดเวลาของเธอ...และของเซย์จูโร่ได้ดังขึ้นแล้ว’

 

 

......
...
..
.


 

“โคคิ” อาคาชิเรียกเด็กชาย ฟุริฮาตะหันมามองอีกฝ่าย น้ำตารื้นขอบดวงตา อาคาชิผงะเล็กน้อย ขาเดินก้าวไปหาอีกฝ่ายช้าๆ ความเข้าใจบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในใจ

 


“...จะไปแล้วเหรอ” ถามเสียงเบา ฟุริฮาตะพยักหน้า อาคาชิหยุดยืนตรงหน้า ย่อขาคุกเข่า ทำให้ความสูงอยู่ระดับเดียวกับอีกฝ่าย นิ้วเรียวยกขึ้นมาปาดน้ำตาอย่างอ่อนโยน

 


“อย่าร้องไห้สิ โคคิ ฉันเข้าใจ...”

 


“แต่...” ฟุริฮาตะยกมือปิดปาก ตกใจที่ตนเองสามารถเปล่งเสียงคำพูดออกมาได้ ภาพรอยยิ้มของหญิงสาวผมสีแดงปรากฎในใจ

 

...แม้ในช่วงเวลาสุดท้ายนี้ก็ยังจะตามใจผมอีกเหรอครับ...

 


“ไม่เป็นไร ช่วงที่ผ่านมาฉันสนุกมากเลย ขอบใจนะ” อาคาชิลูบหัวฟุริฮาะตะ สัมผัสเด็กชายเหมือนวันแรกที่ได้เจอกัน ปลอบประโลมคนที่กำลังตื่นกลัว

 


“ผ..ผมเอง...ก็มีความสุขมากเลยนะครับ” พูดเสียงสะอื้น ฟุริฮาตะใช้หลังมือปาดน้ำตา ถูแก้มจนเป็นรอยจาง กังวลใจมาตลอด กลัวว่าตนเองจะไม่ได้ช่วยอะไรอีกฝ่ายเลย


 

เพราะวันนั้น...วันที่เขาได้พบอาคาชิครั้งแรกกลางสายฝน ตอนที่จ้องนัยน์ตาสองสีนั้น ลูกแมวน้อยสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่อยู่ในใจคนๆ นี้ หลังจากที่เขาหมดลมหายใจ เพื่อที่จะได้อยู่เคียงข้าง เขาจึงขอพร...ปรารถนาเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ดั่งความฝันแบบนี้

 


อาคาชิยิ้มอย่างเอ็นดู นัยน์ตาสองสีหรี่ลงอย่างเศร้าๆ ริมฝีปากประทับจูบที่พวงแก้มเด็กชาย

 


“......” เขากระซิบอะไรบางอย่าง นัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกกว้าง ก่อนรอยยิ้มกว้างจะประทับบนใบหน้าเด็กชาย

 


และนั่น...เป็นภาพสุดท้ายที่ปรากฎในนัยน์ตาสองสี...


...ก่อนร่างตรงหน้าจะหายไป ปล่อยให้เขาต้องอยู่คนเดียวอีกครั้ง...

 

 

......
...
..
.

 


“เซย์จัง ใกล้ได้เวลาเปิดงานแล้วนะ จะไปไหนเหรอ” มิบุจิถาม เมื่อเห็นว่ากัปตันราคุซันขอตัวไปข้างนอกก่อน

 


“มีคนที่ต้องไปพบน่ะ ไม่นานหรอก” พูดเสียงเบา ไม่สนใจคำทักท้วงของมิบุจิที่กำลังพยายามห้ามเขา ร่างในชุดวอร์มราคุซันเดินไปที่ประตูทางออก ลมหนาวพัดผ่านใบหน้า นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วหลังจากคืนนั้น ในเช้าวันต่อมาเขากลับไปสถานที่ลูกแมวน้อยเคยอยู่ ร่มสีแดงยังคงถูกวางไว้ที่เดิม บังกล่องกระดาษชื้นน้ำ ในนั้นมีร่างลูกแมวน้อยขนสีน้ำตาลนอนนิ่ง อาคาชิอุ้มร่างน้อยออกจากกล่อง โอบกอดอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน เขานำร่างของลูกแมวน้อยไปฝังที่ทุ่งหญ้าข้างทาง ลูบหัวเป็นครั้งสุดท้าย และไม่กลับไปที่นั่นอีกเลย

 


อาคาชิหยุดยืนที่บันได นัยน์ตาสองสีมองอดีตสมาชิกทีมบาสโรงเรียนเทย์โค แต่เมื่อสายตาไปสบกับนัยน์ตาสีน้ำตาลที่คุ้นเคย ริมปากคลี่ยิ้มบางอย่างแปลกใจ

 

...หากความทรงจำในวันนั้นคือความฝัน


...บางทีโชคชะตาอาจจะกำลังเล่นตลกกับเขา


...ทำให้การพบกันโดยบังเอิญครั้งนี้กลายเป็นเรื่องมหัศจรรย์...

 

ในที่สุด....ฉันก็ได้เจอนายอีกครั้ง

 

 

‘ครั้งนี้...ฉันจะไม่ปล่อยให้นายหายไปอีกแล้ว’

 

 

 

THE END


 

 

===========================

จบแล้วค่า ปั่นแบบไฟแล่บ แต่ก็ยังลงไม่ทันวันเกิดน้องโจเมะอ่ะ ฮรืววว > < HBD ย้อนหลังนะคะ หวังว่าจะชอบของขวัญชิ้นนี้น้า~ ปีนี้ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวฝากโด(?)ด้วยนะคะ XD 555

Comment

Comment:

Tweet

ข...ขอบคุณมากๆ เลยค่าา >////<   จริงๆ ก็สครีมใส่พี่มิลค์ทางทวิตไปแล้ว แต่อยากเม้นด้วย 55555555 
ท่านดูอ่อนโยนกับน้องแมวมากเลย ที่ตั้งชื่อฟุริเพราะสนใจเจ้าของชื่อใช่มั้ยล้าาา อิอิ เจอกันแล้วก็อย่าปล่อยให้หลุดไปได้นะคะท่าน!!
จะว่าไปเหมือนกับว่าครบรอบปีที่พี่มิลค์กลับมาแต่งฟิคเลยค่ะ ฟิคอาคาฟุริเรื่องแรกก็มาได้ตอนวันเกิดหนูเหมือนกัน wwwwwwwww ขอบคุณสำหรับของขวัญอันนี้มากเลยนะคะ ชอบมากเลยยยย >3< 

#1 By jo'me on 2015-07-12 01:58