[Fiction] KNB "Dessert Trap" Part 4 (Special) [AkaFuri] (PG)

posted on 22 Nov 2014 15:36 by bmilk-blossom directory Fiction, Cartoon
ส่ง ​@kurobas_daily​ หัวข้อ "โชคชะตา"
 
 
 
 
 
 
"Dessert Trap"  Part 4 [Special]
Pairing : Akashi X Furihata
Rate : PG
Note : เป็นแนว AU ค่ะ





แม้เมืองเอโดะในยามราตรีจะนิ่งสงบ แต่เมื่อพระอาทิตย์สาดส่อง เมืองที่เคยหลับใหล กลับคราคร่ำไปด้วยผู้คนมากมาย ที่ต่างออกมาเริ่มต้นใช้ชีวิตในเช้าวันใหม่...


ณ ห้องชั้นบนสุดของหอนางโลมชื่อดังแห่งเมืองเอโดะ มีร่างเด็กหนุ่มผมน้ำตาลนอนหลับอยู่




"อือ..." ฟุริอาตะ โคคิ เด็กยกอาหารของหอนางโลมลืมตาขึ้นช้าๆ ด้วยความงัวเงีย ก่อนจะพบว่าตนเองอยู่ในห้องคนเดียว


'ท่านแม่ทัพไปไหน...' คิดอย่างสลึมสลือ ก่อนจะลุกขึ้นมานั่ง พร้อมทั้งขยี้ตา พยายามตั้งสติ แปลกใจที่ตื่นขึ้นมาอาคาชิก็หายไปแล้ว และต้องตกใจมากขึ้น เมื่อก้มมองร่างกายของตน...
 


เพราะแทบทุกๆ ส่วนของร่างกาย มีรอยจ้ำสีแดงเต็มไปหมด...ไล่ตั้งแต่ซอกคอลงไป จนถึงเรียวขา...


สีแดงฉาบเรื่อบนใบหน้าทันที เมื่อคิดว่าทุกส่วนในร่างกายของตน ถูกแม่ทัพหนุ่ม ใช้ริมฝีปากสัมผัสนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว...ความทรงจำของเมื่อคืนปรากฏเด่นชัดเหมือนเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน...
 





.........
......
...
..
.
.




'...ซ..เซย์...พอก่อน..อ๊ะ~' เด็กหนุ่มผมน้ำตาลสะดุ้ง เมื่ออาคาชิใช้ริมฝีปากขบเม้มด้านในขาอ่อนของตน จนเกิดรอยสีแดงจาง ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่าตามร่างกายของฟุริฮาตะ มีรอยจูบสีแดงหลายจุด ไม่ว่าจะเป็น ซอกคอ แผ่นอก หน้าท้อง รวมทั้งต้นขาอ่อน ที่แม่ทัพหนุ่มเพิ่งประทับรอยเพิ่มเข้าไป


 
'ไม่ได้เหรอ...ฉันอยากให้ทุกคนรู้ว่า...โคคิเป็นของฉัน' พูดเสียงพร่า ก่อนจะใช้ลิ้นสัมผัสรอยที่ตนเพิ่งทำไว้ เขาอยากรู้ว่าร่างบางตรงหน้าจะหวานทั้งตัวเลยรึเปล่า จึงขอวิสาสะ 'ชิม' เด็กหนุ่มทั้งตัว


 
ฟุริฮาะตะอายหน้าแดง ก่อนจะพยายามดันใบหน้าของร่างสูงให้ออกไปจากตำแหน่งน่าอายแบบนี้ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ขยับสักนิด แถมยังคงใช้ริมฝีปากสร้างรอยจูบมากขึ้นอีก


 
'หรือโคคิ...ไม่อยากให้ฉันทำ ไม่อยาก...เป็นของฉันงั้นเหรอ' นัยน์ตาสองสีสบตากับเจ้าของดวงตาสีน้ำตาล มองอีกฝ่ายตาละห้อย สลัดคราบแม่ทัพหนุ่มไร้พ่ายออกไปหมด


 
ฟุริฮาตะรู้สึกลำบากใจขึ้นมาทันที
 


ย..อย่ามาทำสายตาออดอ้อนเขาแบบนั้นสิ!
 
คิดอย่างอ่อนใจ... พร้อมทั้งเอามือปิดริมฝีปากตนเอง ก่อนจะพูดเสียงเบา
 


'ผมก็เป็นของเซย์อยู่แล้วนี่' ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบาง พอใจกับคำตอบอีกฝ่าย ก่อนจะขึ้นมาทาบทับเด็กหนุ่มอีกครั้ง
 


'งั้น...เพื่อที่โคคิจะได้ไม่ต้องลืมว่าเธอเป็นของฉันอีก ฉันควรจะรื้อฟื้นความทรงจำอีกครั้งสินะ' ร่างสูงประกบริมฝีปากเด็กหนุ่ม ตักตวงความหวานจากร่างบาง ที่เขากินเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกอิ่มซักที
 


ฟุริฮาตะตอบรับสัมผัสของแม่ทัพหนุ่ม ก่อนจะคิดอย่างเสียไม่ได้ว่า
 

เสียท่าท่านแม่ทัพอีกแล้ว...





.........
......
...
..
.
.




พอนึกถึงบทเพลงรักอันเร่าร้อนที่อีกฝ่ายมอบให้เขานับครั้งไม่ถ้วน จนเกือบจะรุ่งสางที่เขาต้องเป็นฝ่ายร้องขอ ว่าไม่ไหวแล้วจริงๆ อาคาชิถึงจะยอมให้เขาพัก แต่ก็ไม่วายที่แม่ทัพหนุ่มยื่นคำขาดว่าเขาจะต้องยอมให้เจ้าของเรือนผมสีแดงนอนกอดทั้งคืน...


 
แต่ทำไม...คนที่ยืนกรานว่าจะกอดเขากลับไม่อยู่ซะแล้ว...


 
คิดด้วยความกระวนกระวาย ความรู้สึกจุกในอกนี่คืออะไร...

 

......
'ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน ไม่มีทางเป็นนิรันดร์ได้หรอก'



ดั่งได้ยินเสียงกระซิบในใจ ฟุริฮาตะนึกถึงบทสนทนาที่เขาบังเอิญได้ฟังสาวๆ ในหอนางโลมแลกเปลี่ยนความคิดกัน ขณะที่ตนกำลังช่วยเตรียมเปิดร้าน


 
'ได้สิ~ ฉันเชื่อว่ามันต้องมีนะ ถึงโอกาสจะมีเพียงหนึ่งในล้านก็เถอะ!' อีกคนเถียงกลับ
 


'เมื่อคืนโดนแขกป้อยออะไรมาสินะ... เธอก็น่าจะรู้นี่ ว่าพวกผู้ชายที่ปล่อยภรรยาไว้ที่บ้าน แล้วมาหาความสำราญกับพวกเราน่ะ เป็นคนยังไง' ว่าน้ำเสียงตัดพ้อ คนฟังทำหน้าเศร้าทันที



'แต่อย่างน้อย...ถ้าอีกฝ่ายอ่อนโยนกับเราเปรียบเสมือนคู่รักกัน ก็ยังถือว่าโชคดีใช่มั้ย' พูดเสียงเบา คนฟังถอนหายใจ



'แต่นั่น...เป็นความรักจอมปลอมชั่วข้ามคืน ...เพียงแค่ลืมตาตื่น ทุกอย่างก็กลายเป็นความฝันอันลางเลือนแล้วนะ'
 


'......' คนมีความหวังก้มหน้า ไม่สามารถหาคำพูดมาหักล้างความจริงอันโหดร้ายได้
 


'การที่เธอตั้งความหวังไว้มันก็ดี แต่ฉันไม่อยากให้เธอลืมเรื่องนึง พวกเราที่ต้องทำงานในหอนางโลมแบบนี้ หากได้พบใครคนนั้นซักคน...นั่นคงต้องเป็นเรื่องของโชคชะตานำพาแล้วล่ะ...'
 




.........
......
...
..
.



แต่ 'โชคชะตา' นั้น...จะเกิดขึ้นกับเขาจริงๆ เหรอ



เขา...ที่เป็นเพียงแค่เด็กยกอาหารธรรมดาคนหนึ่ง



ที่ได้บังเอิญมาทำงานนี้เพียง 'ครั้งเดียว'...



ต้องเป็นเพราะความอ่อนโยนที่ท่านแม่ทัพมอบให้เขาแน่ๆ จนทำให้เขาเข้าใจผิด



คิดว่าทั้งหมด...








...เป็นความรัก...










ก็ในเมื่อ...



มีแต่เขาไม่ใช่เหรอ



ที่เป็นคนเผยความรู้สึกให้อีกคนรู้เอง...



...เพียงฝ่ายเดียว...







.........
......
...
..
.



ฟุริฮาตะนั่งนิ่ง นี่เขาลืมไปได้ยังไง
 
ทั้งหมด...
 
ทุกอย่าง...
ทุกการกระทำ...
ทุกวาจาที่เอื้อนเอ่ย...


ล้วนเป็นภาพลวงตา


......
ถึงแม้ทุกสัมผัสจะเด่นชัด
ตราตรึงในหัวใจ

 
แต่ความจริงที่ว่า...เมื่อคืน...
 
เป็นเพียงการ 'รับแขก' ...







 
ก็ยังคือ... 'ความจริง'
 






 
 
รวมถึง...





ความรู้สึกของเขาที่มีต่อท่านแม่ทัพ...


...ก็เป็นความจริงเช่นกัน...










 
......
...
 
"ครืด~..." เสียงเปิดประตูบานเลื่อนดัง เรียกสติเด็กหนุ่มให้หันไปมองที่มาของเสียง
 


"ตื่นแล้วเหรอ โคคิ" อาคาชิก้าวเข้ามาในห้อง ฟุริฮาตะหันหลังให้ชายหนุ่ม ไม่กล้าสบตา
 


"ค..ครับ อรุณสวัสดิ์ครับ ท่านแม่ทัพ" เด็กหนุ่มพยายามควบคุมอาการสั่นในน้ำเสียง มือบางหยิบยูคาตะมาสวมใส่



"อรุณสวัสดิ์ ถึงตอนนี้จะเกือบเที่ยงแล้วก็เถอะนะ" ตำหนิอย่างขำๆ มือแกร่งเลื่อนปิดประตู ยืนมองอีกฝ่ายที่กำลังนั่งผูกสายรัดเอว



"ผมนึกว่าท่านแม่ทัพกลับไปแล้วซะอีก..."
"อืม...ก็กำลังจะกลับแหล่ะ แต่นึกขึ้นได้ว่าลืมของ..."
 
ฟุริฮาตะสะดุ้งสุดตัว
 
'ลืม...ลืมอะไร'
 

 
 
หรือว่า...
 
.
.
.
.
.

"ฉันต้องจ่าย 'ค่าตัว' เธอด้วยสินะ" พูดเสียงเรียบ ฟุริฮาตะเม้มริมฝีปากแน่น
 

นี่เขากำลังคาดหวังอะไร...

เพราะหลงมัวเมากับสัมผัสอันอ่อนโยนที่อีกฝ่ายมอบให้ จนลืม 'งาน' ที่ตนเองได้รับมอบหมายมาได้ยังไงกัน
 

เป็นเขาเองไม่ใช่เหรอ ที่ยอมตกลงมาในกับดักที่ชายหนุ่มวางไว้
ยอม...ทั้งๆ ที่รู้ว่า นี่เป็นเพียงความสัมพันธ์ทางร่างกายเท่านั้น...



'ผู้ชายน่ะ ถึงไม่มีความรัก ขอแค่มีความต้องการ จะเป็นใครก็ได้ ...สามารถกอดได้ทั้งหมดแหล่ะ' เสียงกระซิบในความทรงจำลางๆ ที่เขาเคยได้ยินสาวๆ ในหอนางโลมคุยกัน น้ำเสียงอ่อนหวาน แต่คำพูดนั้นช่างเสียดแทงหัวใจเขาไม่มีชิ้นดี
 
...เขาเองก็เป็นผู้ชาย ย่อมรู้เรื่องนี้ดีที่สุดอยู่แล้ว...


 
"...ค..ครับ..." เสียงแหบพร่า ฟุริฮาตะกัดริมฝีปาก น้ำตาเริ่มลื้นขอบดวงตา
 
'ห้ามร้องนะ ฟุริฮาตะ โคคิ หากอีกฝ่ายคือ 'แขก' เราก็ยังต้อง 'ทำงาน' ตามหน้าที่ของเรา...'



 
"ฉันไม่แน่ใจว่าที่นี่เขาคิดราคายังไง แต่ไม่ว่าเท่าไหร่ ฉันเชื่อว่า...ยังไงฉันก็หามาจ่ายไหวนะ" อาคาชิพูดด้วยความมั่นใจ เมื่อนึกถึงทรัพย์สมบัติมากมายที่ตนมี
 
 
ฟุริฮาตะกำมือแน่น ก่อนจะหันไปมองอีกฝ่ายช้าๆ
 



 
ดังที่คาดไว้...
 
 
ทุกวาจาที่กล่าวออกมาอย่างไร้ความรู้สึกของแม่ทัพหนุ่มนั้น ช่างสอดคล้องกับสีหน้าเรียบเฉยของคนพูดจริงๆ
 

 
...และมีอีกสิ่งหนึ่งที่ฟุริฮาตะสังเกตเห็น
 
ตั้งแต่ที่อาคาชิย่างกรายเข้ามาในห้อง เจ้าของเรือนผมสีแดงไม่แม้แต่จะขยับเข้ามาใกล้เด็กหนุ่มเลย...



 
ในเมื่อเขาเป็นแค่ 'สินค้า' ที่อีกฝ่ายซื้อมาเพียงหนึ่งราตรี



เมื่อจบงาน...ก็ได้เวลา 'ชำระค่าบริการ' สินะ




......
...
..

"ผ..ผมเอง...ก็ไม่เคยทำงานนี้มาก่อน จึงไม่ทราบว่าปกติเขา 'คิดราคา' ยังไง... แล้วแต่ท่านแม่ทัพ ...จะกรุณาเถอะครับ..." พูดเสียงเบาดังเพียงแค่เสียงกระซิบ ถึงจะอยู่ห่างกัน แต่อาคาชิก็ได้ยินทุกคำพูดที่ร่างบางเปล่งวาจาออกมา เจ้าของเรือนผมสีแดงนิ่งคิด ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่คนฟังไม่สามารถคาดเดาความรู้สึกได้
 



"ประเมินราคาไม่ได้หรอก..."

"!?"

'นี่เรา...แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ' ฟุริฮาตะคิดด้วยความสิ้นหวัง เขาทำให้หอนางโลมเสียชื่อแล้วใช่มั้ย

นัยน์ตาสีน้ำตาลหลุบลง เด็กหนุ่มไม่มีแรงพอที่จะมองคนตรงหน้าอีกแล้ว
พอคิดว่าเรโอะซังจะต้องถูกตำหนิมากมาย ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจ น้ำตาที่พยายามอดกลั้นไว้ตั้งแต่ต้น ค่อยๆ เอ่อคลอดวงตา
 
"......" ริมฝีปากบางเม้มแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้น ด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้ตัว...

"เพราะโคคิมีค่ามากกว่านั้น..." แม่ทัพหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน นิ้วเรียวปาดน้ำตาให้คนตรงหน้า
 
ฟุริฮาตะตกใจ ไม่รู้ตัวว่าอาคาชิเข้ามาใกล้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
 


"ถึงเอาทรัพย์สมบัติทั้งหมดมากองไว้ตรงหน้า ก็ยังไม่ถึงเศษเสี้ยวกับ 'ราคา' ของเธอหรอก" มือแกร่งจับแก้มอีกฝ่าย ฟุริฮาตะรับรู้ได้ถึงความอ่อนโยนที่แม่ทัพหนุ่มมอบให้
 


"ม..หมายความว่ายังไงครับ" เด็กหนุ่มสบตาเจ้าของนัยน์ตาสองสี สับสนกับคำพูดของอีกฝ่าย
 


"ความจริงฉันแทบอยากจะ 'ซื้อ' โคคิไปเลยด้วยซ้ำ แต่เรโอะซังไม่ยอมน่ะ..." พูดขำๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้าที่เขาพยายามต่อรองกับเจ้าของหอนางโลม



"เมื่อคืน...ถึงฉันจะบังคับให้เขายกเธอให้ฉันได้ แต่พอฉันจะ 'ขอ' เธอจริงๆ เขากลับขัดขืนฉัน อย่างที่ไม่เคยมีใครกล้าทำมาก่อนเลยนะ" ริมฝีปากคลี่ยิ้ม เมื่อรู้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้ามีความสำคัญขนาดไหนกับเจ้าของหอนางโลมแห่งนี้
 


"ขอ?" ฟุริฮาตะถามด้วยความสับสน ไม่เข้าใจคำพูดของชายหนุ่มตรงหน้าเลยซักนิด
 


"ขอแต่งงานกับโคคิไง" ไม่พูดเปล่า พร้อมทั้งหอมแก้มเด็กหนุ่ม
 


"เอ๋!?"
"ฉันพร้อมจะมาสู่ขอตามประเพณีเลยด้วยซ้ำ แต่เรโอะซังค้านหัวชนฝา บอกว่าเธอยังเด็กไปและเป็นผู้ชาย ทั้งๆ ที่ฉันไม่สนใจเรื่องพวกนั้นเลยแท้ๆ" คิดอย่างเสียดาย แต่คนฟังนี่ได้แต่อ้าปากค้าง
 

นี่คนตรงหน้าเขายังเมาค้างอยู่ใช่มั้ย
 

"ผมเป็นผู้ชายนะครับ!! แถมท่านแม่ทัพมีภรรยาอยู่แล้วด้วยนี่ครับ!!" พูดออกไปด้วยความตกใจ
นัยน์ตาสองสีหรี่ลงด้วยความขุ่นเคืองทันที เด็กหนุ่มเอามือปิดปาก ก้มหน้างุด เมื่อรู้สึกได้ถึงบรรยากาศความโกรธจากคนตรงหน้า



"ใช่...ฉันมีภรรยาอยู่แล้ว..." พูดเสียงเรียบ ฟุริฮาตะหน้าถอดสี หัวใจแทบร่วงหล่นไปอยู่ตาตุ่ม



"ก็คือ 'เธอ' ไง" ไม่พูดเปล่า พร้อมทั้งดึงอีกฝ่ายเข้ามาในอ้อมกอด เด็กหนุ่มได้ยินเสียงหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะของแม่ทัพหนุ่ม



น้ำตารื้นขอบดวงตาอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้....



...เป็นน้ำตาแห่งความดีใจ...



"โคคิคิดว่าถ้าฉันมีภรรยาอยู่แล้ว จะมาทานข้าวที่นี่ประจำงั้นเหรอ" ถามน้ำเสียงตัดพ้อเล็กๆ โกรธที่เด็กหนุ่มเข้าใจตนเองผิด เมื่อกี้จึงแกล้งตอบอีกฝ่ายไปแบบนั้น



"...ก็...ท่านแม่ทัพเป็นถึงแม่ทัพแห่งเอโดะ ยังไงก็ต้องมีภรรยารออยู่ที่บ้าน..." เสียงเงียบหายไปในลำคอ เจ้าของเรือนผมสีแดงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น



"ดูเหมือนเราสองคนน่าจะต้องทำความรู้จักกันให้มากขึ้นจริงๆ นะ" ริมฝีปากเรียวสัมผัสหน้าผากเด็กหนุ่ม ฟุริฮาตะเงยหน้าขึ้นมาสบตาอีกฝ่าย



"ท่านแม่ทัพหมายความว่าอะไร?"



"ในเมื่อเรโอะซังไม่ยอม 'ยก' โคคิให้ฉัน ฉันเลยยื่นข้อเสนอว่า ...ฉันจะมาทานอาหารที่นี่ทุกวัน แลกกับการต้องให้โคคิ 'ยก' อาหารมาให้ฉันทุกครั้งแทน แต่ฉันจะได้กินของหวานด้วยมั้ย ให้ขึ้นอยู่กับ 'เธอ' เท่านั้น" พูดยิ้มตาปิด เล่นทำเอาคนฟังหน้าแดงไปถึงหู
 

...หมายความว่าอาคาชิจะไม่บังคับฟุริฮาตะเด็ดขาด หากเด็กหนุ่มไม่เต็มใจ...
 


แต่ในทางกลับกัน
 


...หากเขาต้องการจริงๆ เขาก็มีวิธีทำให้อีกฝ่ายยอมเขาอยู่แล้ว...




"ต..แต่...เรื่อง...เมื่อคืน... ผมหมายถึง..." พูดตะกุกตะกัก แม่ทัพหนุ่มขมวดคิ้ว

'อา...ถ้าไม่บอกตรงๆ คงจะไม่เข้าใจสินะ'
คิดอย่างช่วยไม่ได้ ลืมไปว่าเมื่อคืนเป็น 'ครั้งแรก' ของเด็กหนุ่ม




"จากที่เมื่อคืนฉันกอดโคคิตลอดเวลา สัมผัสทุกส่วนในร่างกายของเธอ ประทับตรามากมายให้รู้ว่าเธอเป็นของฉัน มอบความสุขสมให้เธอไม่รู้จบ โคคิยังไม่เข้าใจอีกเหรอ ว่าฉันรู้สึกยังไง" ไม่พูดเปล่า มือแกร่งเลื่อนไปจับรอยจูบที่ซอกคอของฟุริฮาตะ แม่ทัพหนุ่มพูดด้วยสีหน้าจริงจัง แต่คนฟังนี่อายหน้าแดงไปถึงหูแล้ว



'ท..ท่านแม่ทัพ อย่าพูดเรื่องแบบนี้ด้วยสายตาแบบนั้นสิครับ' คิดด้วยความเขิน ถ้าไม่นับว่าประโยคเมื่อกี้น่าอายขนาดไหน ก็เทียบไม่ได้เลยกับสายตาของอาคาชิ ที่มองเด็กหนุ่ม...



อย่างกับว่า...เจ้าของเรือนผมสีแดงจะ 'ทำทุกอย่าง' อย่างที่พูดอีกครั้งจริงๆ



"ถ้าโคคิยังไม่เข้าใจอีก...งั้นฉันจะ 'ทำ' จนกว่าเธอจะเข้าใจ... ดีมั้ย?" ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง


ฟุริฮาตะพยายามดันอีกฝ่ายออกทันที ถ้าต้องให้เขามารับความเร่าร้อนของท่านแม่ทัพอีก ก็คงจะไม่ไหวแล้วนะ!!


เพราะแค่นี้...เขาเองก็ขยับไปไหนไม่ได้แล้ว

คิดด้วยความอายสุดขีด เจ้าของเรือนผมสีแดงแอบขำกับปฏิกิริยาอีกฝ่าย



"ฉันล้อเล่นน่ะ ไม่ต้องตกใจหรอก..." แม่ทัพหนุ่มยกมืออีกฝ่ายขึ้นมาจรดริมฝีปากที่หลังมือ



'หมายถึงตอนนี้นะ...' นัยน์ตาสองสีสบตาเด็กหนุ่ม ไม่ต้องพูด ฟุริฮาตะก็เข้าใจความหมายของดวงตานั่น



'หวังว่า...เรโอะซังจะยอมให้เราหยุดงานวันนี้โดยไม่ว่าอะไรนะ...' เด็กหนุ่มผมน้ำตาลคิดอย่างช่วยไม่ได้ เพราะดูท่าคนเอาแต่ใจตรงหน้า คงจะไม่ยอมปล่อยให้เขาไปทำงานแน่ๆ




............
.........
......
...
..
.
.



บางคนอาจจะบอกว่า...เพราะ 'โชคชะตา' บันดาลให้ทั้งสองได้มาพบกัน
บางคนอาจเรียกว่าเป็น 'พรหมลิขิต' ต่างหาก...ที่ทำให้เขาทั้งสองรับรู้ถึงเสียงหัวใจของกันและกัน





แต่ไม่ว่าจะนิยามว่าอะไร...โอกาสเพียงหนึ่งในล้านนั่น ก็ได้เกิดขึ้นจริงๆ แล้ว






ณ สถานที่ที่ไม่น่าจะเป็นไปได้...




กับคนสองคนที่ต่างกัน

ที่สุดท้าย...ความรู้สึกของทั้งสองได้มาบรรจบกัน







...ถึงโอกาสจะมีเพียงหนึ่งในล้าน...แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่เกิดขึ้นจริงนี่นา...










The End





============================
จบแล้วค่ะ!!

ขอสารภาพว่าไม่คิดว่าจะมี Part 4 ต่อ แอบตกใจตัวเองเหมือนกันค่ะ แฮ่ >w< ปกติเราจะไม่ค่อยได้เข้า exteen เลยทำให้ไม่ได้ตอบเม้นท์เลย ต้องขอโทษด้วยนะคะ ส่วนใหญ่เราจะอยู่ทวิตมากกว่า ถ้าอยากพูดคุยหรือติดตามฟิคเรื่องอื่น(?) ก็มาทักทายกันได้นะคะ https://twitter.com/GuinLoveCat
 

ขอบคุณทุกท่านที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ และก็ต้องขอบคุณน้องมิรุด้วยที่ช่วยบรู๊ฟให้ก่อนอย่างเร่งด่วน+กระชั้นชิดขนาดนี้ >3<


เจอกันใหม่เรื่องหน้านะคะ บายค่ะ ^^/


ป.ล. ความจริง Part นี้ มีหัวข้อ "สารภาพรัก" แฝงด้วยนะคะ ไม่รู้ว่าจะอ่านเจอกันมั้ยน้อ ;9

Comment

Comment:

Tweet