[Fiction] KNB "Dessert Trap" Part 3 (END) [AkaFuri] (NC-17)

posted on 25 Aug 2014 21:58 by bmilk-blossom directory Fiction, Cartoon
ส่ง ​@kurobas_daily​ หัวข้อ "ย้อนยุค"






"Dessert Trap"  Part 3
Pairing : Akashi X Furihata
Rate : NC-17
Note : เป็นแนว AU ค่ะ









ณ ยามราตรี ที่แสงดาวบนท้องฟ้าส่องประกายเคียงคู่พระจันทร์

คงไม่มีใครคิด...ว่า ณ สถานที่แห่งนี้



หอนางโลมชื่อดังของเอโดะ




ที่ๆ เขาไม่เคยคิดว่าจะค้นพบ...

...เพชรน้ำเอกเม็ดนี้





"อ๊ะ~ อ๊า..." เสียงครางกระเส่าของเด็กหนุ่มผมน้ำตาล ดังกึกก้องห้องสีเหลี่ยม ฟุริฮาตะ โคคิเกาะไหล่อีกฝ่ายที่ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้แน่น ตกใจกับเสียงน่าอายที่ตนเองเปล่งออกมา พยายามจะเอามือปิดไว้ แต่ก็ถูกร่างสูงพันธนาการมือซะก่อน ชายหนุ่มพรมจูบไปทั่วแผ่นอกเนียนของเด็กหนุ่ม

ทุกสัมผัส...จะทิ้งรอยสีแดงจางไว้
ให้รู้ว่า...คนๆ นี้เป็นของเขา



"ร้องให้ดังกว่านี้สิ..." ไม่พูดปล่าว ริมฝีปากขบเม้มจุดอ่อนไหวบนเนินอกของร่างบาง ขบเม้มเหมือนเป็นดั่งขนมหวานที่ชายหนุ่มไม่เคยลิ้มรสมาก่อน ต้นขาขาวสั่นสะท้าน พยายามฝืนชันเข่าเอาไว้ เพราะหากเขาผ่อนแรงเมื่อไหร่ ส่วนนั้นของเขาจะต้องสัมผัสโดนอีกฝ่ายแน่ๆ



"อ่ะ~ อ๊าา~..ฮะ!! ...พอแล้ว... หยุดเถอะ..ครับ ...อ๊ะ~" ร้องขอเสียงพร่า รู้สึกกลัว เขาไม่รู้จักความรู้สึกนี้ ความรู้สึกที่แปลกใหม่ ไม่รู้จะอธิบายยังไง รู้แต่ว่ารู้สึกทรมาน ร้อนรุ่มกับทุกสัมผัสที่อีกฝ่ายมอบให้



"อยากให้หยุด? แต่ตรงนี้ของโคคิ ดูเหมือนจะไม่ได้ต้องการแบบนั้นนะ" มือแกร่งสัมผัสเกาะกุมจุดอ่อนไหวของร่างบาง พร้อมทั้งขยับขึ้นลง ฟุริฮาตะร้องครางไม่ได้ศัพท์ นี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ ที่มีคนอื่นนอกจากตนเองมาสัมผัสตรงนี้



"อ่ะ! อ๊า~ ฮะ!! ท..ท่านแม่ทัพ~" มือบางพยายามจับแขนแกร่ง เพื่อห้ามปรามอีกฝ่าย อาคาชิสบตาเด็กหนุ่มไม่พอใจ


"ฉันบอกแล้วไง ว่าให้เรียกเซย์" ขยับเร่งจังหวะเหมือนจะเป็นการลงโทษที่อีกฝ่ายขัดใจ ไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะได้ร้องห้าม ร่างบางกระตุกเกร็งก่อนที่น้ำสีขาวขุ่นจะถูกปลดปล่อยออกมา

'ร..เร็วเกินไปแล้ว' ฟุริฮาตะคิดพลางหอบหายใจ ไม่อยากจะเชื่อว่าตนเองจะเสร็จสมต่อหน้าคนๆนี้



"......" อาคาชิมองน้ำรักของร่างบางบนฝ่ามืออย่างครุ่นคิด ก่อนจะใช้ลิ้นสัมผัสลิ้มรสน้ำสีขาวขุ่น

'หวานอย่างที่คิด...'



ร่างบางหน้าแดงก่ำ ตกใจกับการกระทำของชายหนุ่ม พร้อมทั้งจับแขนให้อีกฝ่ายหยุดทำการกระทำน่าอายนี้ซะ ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบาง เข้าใจสายตาสีน้ำตาลที่มองมาแบบตำหนิ

เจ้าของเรือนผมสีแดง ลุกขึ้นจากเก้าอี้ พร้อมทั้งอุ้มพาร่างบางไปที่ฟูกนอน ฟุริฮาตะนอนมองชายหนุ่มที่อยู่ด้านบนร่างของตน ตอบรับทุกสัมผัสที่อีกฝ่ายมอบให้



อาคาชิใช้มือข้างที่ยังเปรอะเต็มไปด้วยของเหลวของเด็กหนุ่ม ยกสะโพกพร้อมทั้งลูบไล้ช่องทางด้านหลังของร่างบาง ยิ่งรู้ว่าเป็นครั้งแรกของอีกฝ่าย คงต้องค่อยๆ ทำให้คุ้นชินก่อน

ฟุริฮาตะสะดุ้งสุดตัว ตกใจ ไม่คิดว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะต้องการเขาแบบนี้



ไม่สิ...ความจริงเขาเองก็พอจะรู้... เขาอยู่ที่หอนางโลมนี้มาตั้งแต่สมัยเด็กๆ พอจะเข้าใจวิธีการทั้งหมด


เพียงแต่แค่...เขายังไม่เคย...



.........
......
...
..
...ไม่เคยเป็นฝ่ายสัมผัสและถูกสัมผัสแบบนี้…




อาคาชิใช้นิ้วที่เปียกชื้นลูบไล้ด้วยจังหวะช้าๆ มืออีกข้างก็เกาะกุมแก่นกายของร่างบางอีกครั้ง เมื่อช่องทางค่อยๆ เปิดรับเขา นิ้วเรียวที่รออยู่แล้วค่อยๆ สอดใส่เข้าไปในช่องทางอย่างเบามือ ร่างบางกระตุกเกร็งกับความเจ็บแปล้บที่ได้รับ

"อึก!"


"ไม่เป็นไร อย่าเกร็ง" ชายหนุ่มปลอบประโลมอีกฝ่าย พร้อมทั้งพรบจูบไปทั่วใบหน้าเด็กหนุ่ม ฟุริฮาตะผวากอดคอชายหนุ่มแน่น เตรียมพร้อมรับสัมผัสที่อีกฝ่ายกำลังจะมอบให้ เจ้าของนัยน์ตาสองสีคลี่ยิ้มบาง...



ช่างน่ารัก...
อ่อนหวาน...
ว่าง่าย...


'แบบนี้ถ้าให้กินเท่าไหร่ ก็คงไม่มีวันอิ่มหรอก' คิดด้วยความขัน




เมื่อรู้สึกว่าร่างบาง เริ่มชินกับสัมผัสที่เขามอบให้ จากหนึ่งนิ้ว เพิ่มเป็นสอง และเมื่อถึงนิ้วที่สาม เขาก็รู้ว่าคนตรงหน้าพร้อมแล้ว


"จำที่ฉันบอกโคคิได้มั้ย" ถามเสียงนุ่ม ก่อนที่จะมองสีหน้าอีกฝ่ายที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ เสียงครางกระเส่าดังตามจังหวะสัมผัสที่ตนมอบให้ น้ำตารื้นขอบดวงตาสีน้ำตาล สบตากับเจ้าของนัยน์ตาสองสี


'แม้แต่เสียง...ก็ยังอ่อนหวานขนาดนี้' อาคาชิคิดด้วยความแปลกใจ นี่ถ้าไม่บอกว่าคนๆ นี่เป็นมนุษย์ เขาคงนึกว่าตนเองกำลังทานขนมหวานอยู่แน่ๆ


"แฮ่ก~ อ๊ะ! อ๊า~..." ร่างบางสบตามองนัยน์ตาสองสี รอฟังคำถามจากอีกฝ่ายให้จบ


"ว่าฉันจะไม่ทำอะไรที่ฝืนใจเธอ..." กระซิบอย่างอ่อนโยน แต่มือแกร่งที่เกาะกุมส่วนล่างของฟุริฮาตะ กลับขยับปลุกเร้าเขาอย่างรุนแรง เร่าร้อนตรงข้ามกับรอยยิ้มอ่อนโยนที่ปรากฎบนใบหน้า

ฟุริฮาตะเริ่มเอะใจ หรือว่านี่เขา...จะตกลงมาในหลุมพรางที่คนๆ นี้วางไว้ตั้งแต่ต้น



"ฉันยังคงยืนยันคำเดิมนะ...ถ้าหากเธอไม่ต้องการ..." ไม่ทันที่แม่ทัพหนุ่มจะพูดจบประโยค ริมฝีปากของคนฟังประกบกับริมฝีปากอีกฝ่าย สองลิ้นเกี่ยวตวัดควานหาความหวานของกันและกัน

ถึงจะเป็นหลุมพราง แต่เขาก็ยินดี...เต็มใจ ที่จะตกลงไป...




ดั่งได้ยินคำตอบ ร่างสูงถอนนิ้วออกจากช่องทางที่ขยายพร้อมจะรับเขา พร้อมทั้งใส่สิ่งที่มีขนาดใหญ่กว่า อ่อนนุ่มกว่า และเร่าร้อนกว่าเข้าไปทีเดียวจนร่างบางกระตุกร้อง


"อ่ะ! โอ๊ย~" ฟุริฮาตะน้ำตาคลอด้วยความเจ็บปวด ตกใจกับสัมผัสที่อีกฝ่ายมอบให้ทันที อาคาชิเหมือนจะได้กลิ่นเลือดจางๆ ลอยมาตามสายลม


ชายหนุ่มกัดฟันกรอด เขาไม่คิดจะทำให้คนในอ้อมกอดต้องเจ็บปวดขนาดนี้

อุตส่าห์พยายามให้เด็กหนุ่มคุ้นชินกับสัมผัส แต่เป็นเขาซะเองที่เสียการควบคุม

'เผลอทำรุนแรงไปจนได้' คิดอย่างตำหนิตนเอง ก่อนจะค่อยๆ พรมจูบทั่วใบหน้าฟุริฮาตะอย่างอ่อนโยน ปลอบประโลมให้รู้ว่า เขาทนุถนอมอีกฝ่ายขนาดไหน



"ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจ...แบบนั้นล่ะ ใจเย็นๆ..." มือแกร่งปาดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา ส่วนมืออีกข้างเกาะกุมจุดอ่อนไหวของเด็กหนุ่มผมน้ำตาล ขยับขึ้นลงเป็นจังหวะ มีเพียงแต่มือของเขาที่ขยับกระตุ้นร่างบาง ส่วนสิ่งที่สอดใส่เข้าไปไม่ไหวติง เขารอ... รอให้เด็กหนุ่มใต้ร่างเขาคุ้นเคยกับสัมผัสนี้ก่อน


ฟุริฮาตะสบสายตาคู่สวยสองสีอีกครั้ง

จะว่าไป...ตั้งแต่ที่ได้เริ่มสัมผัสร่างเด็กหนุ่มผมน้ำตาล เขาเองก็ไม่เห็นคนในอ้อมกอดพูดอะไรออกมาเลยนี่นา
อาคาชิคิดอย่างสงสัย อยากรู้ว่าตอนนี้เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลคิดอะไรอยู่



"นี่ใช่มั้ย...คือความหมายของคำว่า 'ชอบ'...ที่โคคิหมายถึง" คลี่ยิ้มบาง อีกฝ่ายหน้าแดงจัด จากที่เขินอายจะแย่อยู่แล้ว กลับถูกแม่ทัพหนุ่มถามเรื่องที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกต้อนให้จนมุมเข้าไป อีก



"โคคิอาจจะไม่เชื่อ แต่ฉันเอง...ก็รู้สึกแบบนั้นทันที หลังจากที่ได้เห็นโคคิเต็มๆตานะ" กระซิบเสียงพร่า พร้อมทั้งเริ่มเร่งจังหวะอันรุนแรง
เมื่อเขารู้ว่าอีกฝ่ายคุ้นชิน ช่องทางนุ่มเริ่มบีบรัดเป็นจังหวะ เร่งเร้า...ขอให้เขามอบความเร่าร้อนนี้ให้



"อ่ะ~ อ๊า~... อ๊า~ ซ..เซย์" เสียงครางกระเส่าตามแรงกระแทก ท่ามกลางสติที่เริ่มลางเลือน เขามีเรื่องต้องถามคนๆ นี้ให้ได้


"หืม...มีอะไรเหรอ" เหงื่อพราวเกาะใบหน้า ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง แต่ส่วนล่างกลับขยับอย่างรุนแรงเร่าร้อนไม่หยุดให้อีกฝ่ายหายใจ


ฟุริฮาตะมองด้วยสายตาตัดพ้อ กะจะให้เขาสำลักความสุขตายเลยเหรอไง คิดอย่างโกรธๆ ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยเสียงแผ่วเบา



"อ๊ะ!..หล..หลังจากนี้...เซย์จะมา... ฮะ~ หาผม...อ๊าา~..อ..อีกมั้ย..." ถามเสียงขาดห้วงเป็นจังหวะ แต่คนฟังนั้นกลับได้ยินชัดทุกคำ



'อา...ฉันควรจะเป็นฝ่ายถามมากว่านะ ว่าขอฉันมาหาโคคิ 'ทุกคืน' เลยได้มั้ย' คิดยิ้มๆ ก่อนประกบริมฝีปากเด็กหนุ่ม ตักตวงความหวานจากอีกฝ่าย ก่อนที่จะถอนริมฝีปากออก แล้วเร่งจังหวะรุนแรงกว่าครั้งไหนๆ...


......
...
..
.
.

ร่างบางสั่นสะท้านครางกระเส่า ทั้งร่างกระตุกเกร็งอีกครั้ง ก่อนจะปลดปล่อยเป็นครั้งที่สองในคืนนี้ แม่ทัพหนุ่มยิ้มบางเมื่อเห็นว่าคนในอ้อมกอดปลดปล่อยออกมา

สักพักเด็กหนุ่มผมน้ำตาลก็ได้รู้สึกความร้อนที่อีกฝ่ายปลดปล่อยในร่างตนเอง...



"แฮ่ก... แฮ่ก..." เสียงหอบหายใจของทั้งสองสอดประสาน ต่างฝ่ายต่างสบตากัน

อาคาชิมองร่างเปลื่อยเปล่าของอีกฝ่าย เขาไม่คิดเลย... ไม่เคยแม้แต่จะตระหนักเลยว่า


เด็กหนุ่มผมน้ำตาลจะทำให้เขาคลั้งไคล้ได้ขนาดนี้...



มือแกร่งลูบสัมผัสส่วนที่อ่อนไหวของร่างบางอีกครั้ง ลากนิ้วยาวจากกลางลำตัวขึ้นมาถึงแผ่นอก ที่เต็มไปด้วยรอยจูบคล้ำสีแดง ฟุริฮาตะหอบหายใจสั่นน้อยๆ รอดูการกระทำอีกฝ่าย


"ขออีกรอบ...ได้มั้ย" เจ้าของเรือนผมสีแดงถามอีกฝ่ายอย่างเว้าวอน ฟุริฮาตะตกใจ ไม่คิดว่าจะได้เห็นแม่ทัพหนุ่มทำสีหน้าแบบนี้


ใครจะไปคิดละ ว่าแม่ทัพผู้เป็นหนึ่งในเอโดะ ผู้ได้สมญานามว่าแข็งแกร่ง ไม่เคยพ่ายแพ้ กำลังขอร้องเด็กหนุ่มธรรมดาคนหนึ่ง ที่เป็นแค่เด็กยกอาหารในหอนางโลม



ร้องขอ...ประหนึ่งอ้อนวอนเหมือนเด็กๆ ที่อยากได้ขนมหวานเพิ่มอีกชิ้น...



ร่างบางส่งยิ้มหวานให้ นี่เป็นครั้งแรกเช่นกันที่ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีแดง ได้เห็นรอยยิ้มของเด็กหนุ่ม หัวใจเต้นโครมครามดังกึกก้อง เพียงแต่รอบนี้กลับเป็นเขาเอง ที่เป็นเจ้าของเสียงหัวใจนั้น

ฟุริฮาตะรั้งอีกฝ่ายลงมาจูบอย่างแผ่วเบา ก่อนจะกระซิบอย่างอ่อนโยน



"กี่ครั้งก็ได้ จนกว่า...ท่านแม่ทัพจะพอใจ" กระซิบเสียงหวาน ร่างสูงไม่รอช้าเริ่มบรรเลงเพลงรักอันเร่าร้อนอีกครั้ง



.........
......
...
..
.


แต่ครั้งนี้จะต่างกับครั้งแรกที่แม่ทัพหนุ่มคิดเพียงแค่วางกับดัก... ให้ตนได้ลิ้มรสเด็กหนุ่มร่างบาง



...เพราะครั้งนี้ เป็นเขาเสียเอง...ที่เหมือนจะติดเข้ามาในกับดักแสนหวานของเด็กหนุ่ม...




............
......
...






The End...




====================
จบแล้วค่าาาา~~~ เฮ~~ \ ^[]^ / (หลังจากนี้จะมี Special Part 4-5 ด้วยนะคะ แต่ยังไม่เอามาลงตอนนี้ ขอเคลียร์คิวงานก่อน)

ขอสารภาพเลยว่า ไม่ได้แต่งฟิคเรทมานานมาก พอกลับมาแต่งครั้งนี้ ภาษาอาจะดูแปลกไปบ้าง และก็ต้องขออภัยที่เราไม่ได้พิมพ์แก้สรรพนามให้เข้ากับยุคสมัยมากกว่านี้ ด้วย >/\< ไม่ถนัดจริงๆค่ะ T-T ขอโทษด้วยนะคะ

สุดท้ายนี้ ขอขอบคุณทุกท่านที่อ่านมาถึงตรงนี้ แล้วเจอกันใหม่ Part หน้าค่ะ ^^/

Comment

Comment:

Tweet

น่าร้ากกกก ไรท์ตอบเม้นด้วยยย มากอดที อิอิ
ขอบคุณค้า เป็นกำลังใจให้น้า

#5 By SweetOnly on 2015-02-01 23:38

@ai-m-aso ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์นะคะ >w<
@cartoonziii ทางนี้แต่งไปก็ซับเลือดไปเหมือนกันค่ะ (ฮา) ขอบคุณนะคะ big smile
@yogurtpudding เราเองก็ไม่ค่อยได้เข้ามาเหมือนกัน > < ขอบคุณนะคะ ดีใจที่ชอบนะคะ surprised smile

#4 By B*Milk on 2014-11-22 16:44

โอยยยย ไม่ได้เข้ามานานนนน
เอ็นซีแบบว่า กรี๊ดดดดดดด
กำเดาพลุ่งพล่านกันเลยทีเดียวเชียว
สนุกมากๆค่ะ ชอบมากๆเลย ชอบอาคาฟุริมากๆ
แต่งเรื่องต่อๆไปไวๆนะค้าาา <3

#3 By pudding honey on 2014-11-01 21:51

กรี๊ดดดดดๆๆๆๆๆๆๆๆ
"กี่ครั้งก็ได้ จนกว่า...ท่านแม่ทัพจะพอใจ"
ฟินกันไป เลือดหมดตัว

#2 By SweetOnly on 2014-09-03 21:38

เปิดมาเจอดึกๆดื่นๆ =.,= แจ่มเลยค่ะไรต์เตอร์

#1 By sexagon on 2014-08-27 00:20