[Fiction] KNB "Sweet Punishment" [AkaFuri] (NC-17)

posted on 16 Aug 2014 13:54 by bmilk-blossom directory Fiction, Cartoon
สารภาพก่อน ว่านี่จะเป็นการแต่งฟิคครั้งแรกหลังจากที่ทิ้งช่วงไปหลายปี

ฟิคเรื่องนี้เกิดขึ้นได้มาจากการคุยกับน้องโจเมะกับน้องมิรุค่ะ
เป็นเรื่องราวต่อจากภาพวันเกิดของน้องโจเมะ ที่เราเอามาวาดต่อ
https://twitter.com/GuinLoveCat/status/487471450861752320/photo/1 และเอามาแต่งฟิคต่ออีกทีค่ะ
 
 
 
 

"Sweet Punishment"
Pairing : Akashi X Furihata
Rate : NC-17
 
 
 
 
......
....
...
..
.
.
.
.
 
 
 
 
"อาคาชิ...ฉันขอโทษ" ก้มหน้านั่งสำนึกผิดบนโซฟา เจ้าของชื่อที่นั่งข้างๆ บนโซฟาตัวเดียวกัน มองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่คาดเดาไม่ถูก แต่ฟุริฮาตะ โคคิก็รู้... รู้ว่าอาคาชิ เซย์จูโร่กำลังโกรธเขา



'ทั้งๆ ที่อุตส่าห์นั่งชินคันเซ็นจากเกียวโตเอาของขวัญมาให้ แต่ตอนนั้นเราก็ยังรับไม่ได้ เพราะต้องอุ้มนิโกะก่อน แล้วกว่าคุโรโกะจะมารับนิโกะกลับไป...'


แอบเงยหน้ามองอีกฝ่าย เมื่อสบตาตรงๆ ก็ต้องหลบตาด้วยความรู้สึกผิด


'อาคาชิก็ไม่ยอมพูดอะไรแล้ว...'






ฟุริฮาตะกระวนกระวาย เขาไม่ชอบเลยที่ทำให้คนๆ นี้โกรธ ด้วยความที่เขาเองก็ไม่ถนัดจะง้อคน พอเห็นอาคาชิโกรธขนาดนี้ ก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก...



"รู้ใช่มั้ยว่าฉันกำลังโกรธ" หลังจากที่เงียบมานาน อาคาชิพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จนคนฟังรู้สึกได้ถึงความมึนตึงที่อีกฝ่ายมอบให้



"อืม...ฉันขอโทษนะ อาคาชิ คือตอนนั้น..."



"ฉันไม่ต้องการคำแก้ตัว" พูดตัดบท จนคนฟังสะดุ้งด้วยความหวาดกลัว



'นี่อาคาชิโกรธเขามาก จนจะไม่ยอมให้อภัยกันเลยเหรอ'
เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลกุ้มหน้างุด เมื่อถูกคนรักพูดตัดบท ไม่ยอมฟังสิ่งที่เขาต้องการจะบอก



"ฉันจะหายโกรธ ก็ต่อเมื่อ..." อาคาชิพูดเสียงเรียบ ฟุริฮาตะหลับตาแน่น รอรับชะตากรรมที่ตนกำลังจะได้รับ



"...นายต้องให้ฉันลงโทษนาย" สิ้นเสียง ร่างสูงกว่าเล็กน้อยดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดพร้อมทั้งประกบริมฝีปาก



ฟุริฮาตะตกใจกับการกระทำรุนแรงที่อาคาชิมอบให้แบบไม่ตั้งตัว พยายามปัดสัมผัสอันเร่งเร้า แต่ยิ่งเขาฝืน อาคาชิกลับรุนแรงมากขึ้น ตักตวงความหวานจากอีกฝ่ายจนไม่มีแรงต่อต้านใดๆ เจ้าของเรือนผมสีแดงถอนริมฝีปากออกช้าๆ



"นายจะยอมให้ฉันลงโทษดีๆ หรือจะขัดขืนฉันแบบนี้..." ไม่พูดเปล่า มือแกร่งเลื่อนไปใต้เสื้อของร่างบาง สัมผัสกับจุดอ่อนไหวด้านบนเคล้าคลึงด้วยปลายนิ้ว



"อ่ะ! อ๊า~ อาคาชิ... อย่า" ถึงอีกฝ่ายจะเป็นผู้ชาย แต่อาคาชิกลับรู้สึกว่า เสียงที่ร่างบางเปล่งออกมาช่างน่าฟังและอ่อนหวานกว่าเสียงใดๆ ที่เขาเคยได้ยินจริงๆ...



'เพราะแบบนี้แหล่ะน้า ฉันถึงได้ต้องหาเหตุผลเพื่อจะฟังเสียงนี้ทุกครั้งที่ฉันมาหานาย'



ใช่แล้วล่ะ อาคาชิ เซย์จูโร่ ไม่ได้โกรธฟุริฮาตะ โคคิเลยซักนิด ถึงจะแอบหงุดหงิดที่อีกฝ่ายไม่ยอมรับของจากเขาตอนนั้น แต่แค่นี้... แค่แกล้งทำเป็นโกรธ ให้ฟุริฮาตะโอนอ่อนตามใจเขา ก็พอเป็นเหตุผลที่จะทำให้เขาได้สัมผัสลิ้มรสสิ่งที่เขาต้องการจากคนๆ นี้




ฟุริฮาตะหอบหายใจ สะดุ้งทุกครั้งเวลาที่อาคาชิสัมผัสกับจุดอ่อนไหวตามร่างกายของเขา ทั้งซอกคอ หลังหู หรือแม้กระทั่งเนินอก



ทั้งๆ ที่ไม่เคยบอก ว่าตรงไหนเป็นจุดอ่อนของเขาแท้ๆ แต่ทำไมเจ้าของนัยน์ตาสองสีถึงรู้นะ ว่าเขาชอบให้สัมผัสตรงไหนบ้าง...



"อ๊ะ!" ร่างบางร้อง ตกใจที่อีกฝ่ายเกาะกุมส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของเขา



"เดี๋ยว~ อาคาชิ! ถ้าทำแบบนั้น~ อ่ะ! อ๊า~" ริมฝีปากร่างสูงกว่าค่อยๆ สัมผัสส่วนนั้นอย่างอ่อนโยน ลิ้นตวัดโลมเลียจนพอใจ ก่อนที่จะมอบความทรมานให้กับฟุริฮาตะ ร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัว



"อ..อาคา..ชิ อ๊ะ! ย..อย่า ม..มันจะ..." พูดไม่เป็นศัพท์ เมื่ออีกฝ่ายใช้ริมฝีปากเกาะกุมส่วนล่างทั้งหมดของเขาเอาไว้ พร้อมใช้มือขยับขึ้นลงด้วยจังหวะอันรุนแรง มืออีกข้างก็ใช้นิ้วเปิดช่องทางของเด็กหนุ่มผมน้ำตาล เตรียมพร้อมเพื่อจะรับความแข็งแกร่งของคนร่างสูงกว่า...




จนกระทั่ง...


"อาคาชิ!..อ่ะ! ฉันจะ...อ๊าาา~" ไม่ทันจบประโยค ร่างของฟุริฮาตะกระตุกเกร็งในจังหวะสุดท้าย ก่อนที่น้ำสีขาวขุ่นจะทะลักออกมา
อาคาชิกลืนสิ่งนั้นไปจนหมด สายตาสีน้ำตาลมองอย่างตำหนิกับการกระทำนั้น แต่เขาไม่มีแรงแม้แต่จะเปล่งเสียงออกมาต่อว่า



อาคาชิสบตาอีกฝ่าย พร้อมทั้งใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากก่อนจะคลี่ยิ้มบาง



"โคคิไม่พอใจที่จะทำแค่ตรงนี้เหรอ" ไม่ทันให้คนฟังทักท้วง มือแกร่งช้อนตัวร่างเปลือยเปล่า อุ้มพาอีกฝ่ายออกไปที่ระเบียง...




......
...
..
.



ถ้าเป็นยามปกติฟุริฮาตะ โคคิคงจะชอบที่ได้ออกมาชมวิวยามค่ำคืนของโตเกียว เมืองเบื้องล่างที่เต็มไปด้วยแสงไฟคือเสน่ห์ของเมืองนี้ รวมทั้งดวงดาวมากมายบนท้องฟ้าที่ส่องประกายแข่งกัน พร้อมที่จะให้ทุกคนบนโลกได้เห็น



แต่ไม่ใช่คืนนี้...






คืนที่ความต้องการอยู่เหนือทุกสิ่งทุกอย่าง



..
.
.
.
 


ลมเย็นปะทะร่างบาง อาคาชิไม่ลืมที่จะหยิบเสื้อมาคลุมให้ฟุริฮาตะ ทั้งๆ ที่ไม่จำเป็นเลย เพราะสิ่งที่เขาจะทำต่อจากนี้...คงไม่มีอะไรมาต้านทานความเร่าร้อนนี้ได้หรอก



"อ..อาคาชิ ตรงนี้เลยเหรอ" เด็กหนุ่มผมน้ำตาลถามเสียงอ่อน เสมองไปที่หน้าต่างของห้องข้างๆ มือบางกอดคออีกฝ่ายหลวมๆ

เจ้าของเรือนผมสีแดงยกร่างฟุริฮาตะ จนขาลอยกับพื้น หลังชนกับขอบระเบียง อาคาชิจับเสื้ออีกฝ่ายกันไม่ให้แผ่นหลังเปลือยเปล่าต้องขูดกับขอบกำแพง ส่วนตัวเขาเองยังคงใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาว แต่ปลดกระดุมออกจนเห็นแผ่นอกเปลือยเปล่า


ฟุริฮาตะมองร่างตรงหน้าแล้วต้องหน้าแดงแป้ด เขินทุกครั้งที่เห็นร่างกายอีกฝ่าย




"ไม่ได้เหรอ โคคิ วิวสวยดีออก" ริมฝีปากคลี่ยิ้มน้อยๆ อาคาชิปลดตะขอกางเกง ส่วนล่างของตนก็พร้อมจะลิ้มรสความอ่อนหวานของอีกฝ่ายแล้วเช่นกัน



"ม..ไม่ได้สิ นี่มันระเบียงนะ! ถึงวิวจะสวย แต่เกิดใครออกมาเจ... อ๊ะ!!" ฟุริฮาตะต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่ออาคาชิใช้ปลายนิ้วรุกล้ำเข้ามาโดยไม่ให้ตั้งตัว



"วิวที่ฉันหมายถึง คือนายตะหาก" กระซิบเสียงพร่า พร้อมทั้งค่อยๆ ขยับนิ้วช้าๆ และเร่งจังหวะเร็วขึ้นเรื่อยๆ



ร่างบางสั่นสะท้านตามแรงขยับเข้าออกของอีกฝ่าย ริมฝีปากบางเม้มแน่น ด้วยกลัวว่าเสียงของตนจะเล็ดลอดออกมาให้คนห้องข้างๆ ได้ยิน


อาคาชิมองด้วยความขัน
'จะอดทนได้นานซักเท่าไหร่กันเชียว'


จากหนึ่งนิ้ว ทางเข้าค่อยๆ แยกขยายออกด้วยสองนิ้ว จนถึงนิ้วที่สาม ฟุริฮาตะทนไม่ไหว ปลดปล่อยเสียงครางออกมาตามสายลม


"อ่ะ..ฮะ!...อาคาชิ... พ..พอแล้ว อ๊า~" น้ำตารื้นคลอดวงตา สติเริ่มลางเลือน นี่อาคาชิกะจะให้เขาทรมานอีกนานแค่ไหน รู้ทั้งรู้ว่าตอนนี้เขาต้องการอะไร ยังจะแกล้งหยอกล้อเขาอีก



"จะให้ 'พอแล้ว'...จริงๆ เหรอ" อาคาชิกระซิบถามย้ำ ยิ้มน้อยๆ เมื่อรู้ว่าแท้จริงแล้วคนรักต้องการอะไร



"ด..เดี๋ยวมีคน.. มาเห็น... อ๊า~ ป..ไปต่อข้าง..ในเถอะ... อ๊ะ!!" ร่างบางสะดุ้งสุดตัว เมื่ออีกฝ่ายถอนนิ้วออก และแทนที่ด้วยสิ่งอื่นที่มีขนาดใหญ่กว่านิ้ว แต่เร่าร้อนกว่าแบบเทียบกันไม่ติด



"ฉันบอกแล้วไง นี่เป็นการลงโทษ... นายต้องตามใจฉันทุกอย่างสิ" ไม่พูดเปล่า ริมฝีปากได้รูปพรมจูบไปทั่วซอกคออีกฝ่าย พร้อมทั้งทิ้งรอยสีแดงจางๆ ไว้หลายจุด


เขารู้อยู่แล้วว่าตรงนี้ไม่มีใครเห็นหรอก แต่เขาอยากมอบความตื่นเต้นแบบใหม่ให้คนรักของเขาได้ลิ้มลอง... เพราะเขาเองก็ไม่มีวันให้ใครมาเห็นร่างบางตรงหน้าในสภาพนี้หรอก...




"อ๊ะ! ต..แต่แบบนี้.. ม..มัน... อ๊าา" เจ้าของเสียงหวานหอบกระเส่า เมื่ออาคาชิกระแทกส่วนนั้นจนสุดแรง มอบจังหวะเข้าออกอันเร่าร้อน จนเจ้าของร่างที่พิงระเบียงอยู่ ต้องผวากอดอีกฝ่ายแน่น



"ปากบอกว่าไม่ แต่โคคิเอง... ก็ตื่นเต้นไม่ใช่เหรอ..." เสียงนุ่มกระซิบข้างหู ก่อนจะพูดประโยคต่อมาอย่างขบขัน



"...เล่นบีบรัดฉันซะขนาดนี้"



ฟุริฮาตะคลายอ้อมแขนออกด้วยความตกใจ อาคาชิมองยิ้มๆ อีกฝ่ายเมินหน้าหนีไปอีกทางด้วยความอาย จำนนต่อหลักฐาน ที่ร่างกายไม่ฟังคำสั่งเขาเลย



ใช่ พอคิดว่าอาจจะมีคนเห็น ตัวเขาน่ะแหล่ะ กลับเป็นฝ่ายตื่นเต้นซะเอง...



"พ..เพราะ...อาคาชิ..แหล่ะ... อ๊ะ~" พูดเสียงเบา มือก็ปิกปากตนเองแน่น ไม่อยากให้เสียงน่าอายเล็ดลอดออกมามากกว่านี้



"หรือนายอยากให้ฉันหยุด" ถามทั้งๆ ที่รู้ว่าร่างบางในอ้อมกอดต้องการอะไร



"อ่ะ..." ฟุริฮาตะร้องเบาๆ เมื่อสัมผัสอันเร่าร้อนที่ตนได้รับมาตลอดหยุดลง เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลมองอีกฝ่ายด้วยสายตาตัดพ้อ



"ฉันจะทำตามใจนายบ้าง ถ้าโคคิต้องการให้หยุด ฉันจะได้..." ร่างบางรู้สึกได้ถึงความเคลื่อนไหวของสิ่งที่ตนต้องการกำลังจะถูกพรากไป



"ฮะ...เดี๋ยว! อาคาชิ" สีแดงเรื่อถูกฉาบบนใบหน้า น้ำใสๆ เริ่มเอ่อล้นนัยน์ตาสีน้ำตาล อาคาชิมองอีกฝ่าย เขาอยากรู้ ว่าในสถานการณ์แบบนี้คนรักของเขาจะอ้อนวอนเขาแบบไหน



"หือ?...โคคิอยากให้ฉัน 'หยุด' จริงๆ ใช่มั้ย" ถามย้ำอีกครั้ง มือแกร่งลูบใบหน้าอีกฝ่าย นิ้วเรียวปาดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน ฟุริฮาตะสบตานัยน์ตาสองสี ริมฝีปากบางสั่นระริก

"......"

"อะไรนะ โคคิ"

"..ฉ......"

"ถ้านายไม่พูดชัดๆ ฉันจะถือว่านายอยากให้หยุดนะ" ไม่พูดเปล่า แต่เขากำลังจะถอดส่วนที่ค้างอยู่ในร่างอีกฝ่ายออกจริงๆ

"อ..อาคาชิ..." เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลร้องขอ มองอีกฝ่ายตรงๆ



เขารู้... เขารู้ว่าอาคาชิกำลังแกล้งเขา
กำลังลงโทษเขา
ด้วยการมอบบทลงโทษแสนอ่อนหวานแต่คละเคล้าไปด้วยความเร่าร้อนนี้


เป็นบทลงโทษที่เขาต้องยอมรับจริงๆ...


ว่าเขาเอง...ก็ต้องการเหมือนกัน



.....
...
..
.
.


ฟุริฮาตะโน้มหน้าไปหาอีกฝ่ายช้าๆ ริมฝีปากบางสัมผัสริมฝีปากอีกฝ่ายด้วยความประหม่า




ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเป็นฝ่ายจูบอาคาชิมาก่อน

แต่ครั้งนี้...เป็นจูบแรกที่เขาต้องการให้อีกฝ่ายรู้ความต้องการของเขาจริงๆ



อาคาชิตอบรับสัมผัสอันอ่อนหวานของฟุริฮาตะด้วยความรุนแรง เร่าร้อน ดั่งโหมไฟราคะจุดเล็กๆ เมื่อกี้ให้โหมกระหน่ำติดนานยิ่งขึ้น

เหมือนได้ฟังคำตอบ
ร่างสูงกว่าไม่รอช้า ขยับเร่งจังหวะทันที เขาเองก็แทบจะทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน



'ถ้าต้องให้ฉันหยุดนานกว่านี้ ฉันเองก็คงไม่รอฟังคำตอบนายแล้วล่ะ โคคิ'



"อ่ะ! อ๊า~ อ..อาคา..ชิ อ๊ะ!" เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลครางกระเส่าพยายามเรียกคนรักของตน



"......" เหงื่อพราวเกาะใบหน้าคนถูกเรียก เจ้าของเรือนผมสีแดงสบตาอีกฝ่ายเปิดโอกาสให้ร่างในอ้อมกอดพูด



'นี่ถ้ามาขอให้หยุดอีก ฉันจะไม่ฟังแล้วนะ!' กัดฟันคิด เพราะเขาเองก็จะไม่ไหวอยู่แล้ว



มือเล็กโอบรอบคออีกฝ่าย โน้มใบหน้าให้ลงมาใกล้ๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลสบตาสองสี
"ถ..ถ้าอาคาชิหยุดอีก.. ฉันจะ.. ก..โกรธกลับบ้างละ...นะ..."



ฟุริฮาตะพูดด้วยสีหน้าแดงเรื่อ ปลายผมเปียกชื้นเหงื่อ เขารีบพูดดักคออาคาชิ เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะแกล้งให้เขาทรมานอีกครั้ง



นัยน์ตาสองสี หรี่ลงด้วยความขบขันกับคำพูดของร่างบาง ที่เหมือนอ่านใจเขาได้



'แม้แต่เวลาแบบนี้...นายยังจะทำให้ฉันรักนายมากขึ้นอีกงั้นเหรอ'



อาคาชิประกบริมฝีปากร่างในอ้อมกอดอีกครั้ง รุนแรง เร่าร้อน อ่อนหวาน มากกว่าครั้งไหนๆ ที่เขาเคยมอบให้คนรักของเขา



"ไม่มีทาง... เพราะฉัน...จะไม่หยุดอีกแล้ว"



สิ้นเสียงกระซิบ ฟุริฮาตะก็ได้รับรู้ถึงความหมายของประโยคนั้นจริงๆ






เพราะคืนนั้น... ใต้แสงดาวพร่างพรายบนท้องฟ้า...

อาคาชิได้มอบรสชาติแห่งความหฤหรรษ์ให้เขาแบบไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ...



......
....
...
..
.
.
.






The End





========================


จบแล้วววว > < ไม่ได้แต่งฟิคมานานมาก แถมพอกลับมาแต่งอีกทีก็เป็นแบบเรทเลย =////=a

ขอบคุณนะคะที่อ่านมาถึงตรงนี้ *^^* และต้องขอบคุณน้องโจเมะที่ทำให้พี่เกิดแรงมโนแต่งฟิคคู่นี้ กับน้องมิรุที่ช่วยกันไซโควขอฉากระเบียงกัน ถถถถถ

ส่วนเรื่องอื่นๆ จะค่อยๆ ทยอยลงนะคะ ////v////
 

Comment

Comment:

Tweet

อ่านแล้วมือสั่น 5555+

#2 By (27.55.195.164|27.55.195.164) on 2015-03-10 02:23

ขอบคุณมากค่ะ ฟินสุดๆ>///<~

#1 By Fay (171.99.228.76|171.99.228.76) on 2014-08-16 16:34