[Fiction] YMPD "The Gift" (7/7 > 8/8 From Maki to Pachi) [TouMaki] (R-18)

posted on 16 Sep 2015 11:41 by bmilk-blossom directory Fiction, Cartoon

เป็นฟิคของขวัญที่แต่งส่งกิจกรรมของกลุ่มโทมากิในเฟซค่ะ เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เอามาลงที่นี่ //_\\

YMPD Fanfiction for 7/7 > 8/8 From Maki to Pachi
Title : The Gift
Pairing : Toudou X Makishima
Rating : R-18
Story by : B*Milk





‘นี่มากิจัง วันเกิดของฉัน เราไปเดทกันเถอะ’

‘ไม่’

‘มากิจังงงง~ ใจร้ายยย~’

‘แล้วทำไมฉันต้องไปเดทกับนายด้วย’

‘ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดของฉันก็ได้นี่นา มากิจังอ่า~’



“RRRR… RRRR…” หน้าจอโทรศัพท์มือถือสีเขียวส่องแสงตามจังหวะเสียงเรียกเข้า เสียงดังครืดๆ ที่สั่นไม่หยุดสร้างความรบกวนให้กับคนนอนบนเตียงอยู่ไม่น้อย จนเมื่อสายตัดไปความเงียบแผ่ปกคลุมห้องนอนอีกครั้ง ร่างบนเตียงรู้สึกสลึมสลือ มือเรียวพยายามจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือ แต่เพราะพิษไข้ที่กำลังจู่โจมเข้าอย่างจัง ทำให้แค่แรงจะลุกจากเตียงยังแทบไม่มีเลย หน้าจอมือถือส่องแสงกระพริบอีกครั้ง มาคิชิมะใช้แรงเฮือกสุดท้ายเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะ แต่ก็ทำได้เพียงเท่านั้น เมื่อไม่สามารถคงสติไว้ได้อีกต่อไป

“อือ...” มาคิชิมะรู้สึกได้ถึงผ้าขนหนูที่แปะอยู่บนหน้าผาก พอลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่เห็นก็คือที่คาดผมน่าเกลียดของใครบางคนกับสายตาที่มองเขามาอย่างเป็นห่วง

“มากิจัง! ตื่นแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง?”

“ก...”

‘ก..ก็เกือบจะดีขึ้น’

“รู้สึกดีขึ้นบ้างมั้ย?”

“น...”

‘นิดหน่อยมั้ง’

“รู้มั้ยว่าฉันเป็นห่วงขนาดไหนที่มากิจังไม่ยอมรับโทรศัพท์เลยน่ะ”

“ค...”

‘ค...ใครจะมีแรงลุกไปรับเล่า เจ้าบ้า’

อาการปวดหัวจี๊ดแทบโจมตีมาคิชิมะอีกรอบ เมื่อใครบางคนส่งเสียงแจ้วๆ ถามคำถามเขาไม่หยุด แถมไม่เปิดช่องว่างให้เขาได้ตอบคำถามให้เต็มประโยค คำถามต่างๆ นานายังคงออกจากริมฝีปากคนหลงตัวเองไม่หยุด จนสุดท้ายคนที่เกือบจะฟื้นจากไข้ต้องเอ่ยปากปราม

“โทโด”

“อะไรเหรอ มากิจัง”

“หนวกหู”

ได้ยินดังนั้นโทโดจึงรีบหุบปากทันที ก่อนจะนั่งก้มหน้าทำหน้าหงอยๆ มาคิชิมะถอนหายใจ พยายามตั้งสติเพื่อลำดับเหตุการณ์ เขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้เขานอนเป็นไข้อยู่ในห้องนอนของเขาคนเดียวแน่นอน ช่วงที่เขายังพอรู้สึกตัว เขารู้ว่าโทรศัพท์มีสายเรียกเข้าหลายครั้ง แต่เขาไม่มีเรี่ยวแรงพอจะขยับตัวได้ แล้วหลังจากนั้น...ทำไมหมอนี่ถึงมาอยู่ในห้องนอนของเขาได้ล่ะ

“โทโด” เรียกเสียงเบา มือเอื้อมไปหยิบผ้าขนหนูออกจากหน้าผากตนเอง มาคิชิมะค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง โทโดช่วยพยุงร่างของคนเพิ่งฟื้นไข้ นัยน์ตาสีน้ำเงินเหลือบไปเห็นว่าบนโต๊ะมีชามข้าวต้มกับแก้วน้ำรอเสิร์ฟพร้อม มาคิชิมะเพิ่งสังเกตเห็นสภาพเสื้อผ้าของโทโดที่มีรอยเกี่ยวขาดบางจุด รอยเปื้อนสีน้ำตาลจางๆ บนเสื้อเชิ้ตแขนสั้น

“นาย...เข้ามาในบ้านของฉันได้ยังไง”

“ก็ทางหน้าต่างน่ะสิ! มากิจังประมาทเกินไปแล้วนะ ไม่ยอมล็อคหน้าต่างให้เรียบร้อย มันอันตรายนะ เกิดมีใครที่ไม่ใช่ฉันแอบเข้ามาจะทำยังไงฮะ แต่ตอนนี้ฉันล็อคหน้าต่างให้เรียบร้อยแล้ว ปลอดภัยหายห่วง” พูดยิ้มตาปิด พร้อมทั้งชู 2 นิ้ว

“โทโด หยิบโทรศัพท์มือถือให้ฉันหน่อย”

“หือ? มากิจังจะโทรหาใครเหรอ”

“แจ้งตำรวจน่ะสิ มีคนบ้าบุกรุกเข้ามาในบ้านฉัน”

“มากิจังงงงงง~ ฉันเป็นห่วงมากิจังนะ ก็วันนี้เรามีนัดเดทกันนี่นา แต่พอฉันติดต่อนายไม่ได้ โทรมาเท่าไหร่ก็ไม่รับสาย สุดท้ายฉันเลยมาหามากิจังที่บ้าน ก็เจอมากิจังไข้ขึ้นสูง ฉันเป็นห่วงแทบแย่เลยรู้มั้ย” มาคิชิมะมองอีกฝ่าย เขาลืมเรื่องเวลาไปเลย แสดงว่าวันนี้เป็นวันเกิดของโทโดแล้วสินะ

“มากิจังน่าจะหิว ฉันทำข้าวต้มมาให้ ถ้ายังไงทานข้าวต้ม ทานยา แล้วนอนพักเถอะ คืนนี้ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนมากิจังทั้งคืนเอง” พูดยิ้มๆ ก่อนจะลุกไปหยิบถาดใส่ข้าวต้มมาวางไว้ที่ตักของมาคิชิมะ ไอควันสีขาวลอยขึ้นมา กลิ่นหอมของเครื่องปรุงที่ผสมเข้ากันโชยเข้าจมูก ช่วยกระตุ้นความอยากอาหารได้เป็นอย่างดี

“ส่วนเรื่องเดทก็ไม่เป็นไร ไว้รอให้มากิจังหายก่อนแล้วค่อยเดทแก้ตัวกันก็ได้”

มาคิชิมะกระตุกยิ้มขำ เขามั่นใจว่ายังไม่เคยตอบตกลงเรื่องนัดเดทเป็นของขวัญวันเกิดแน่นอน แต่การที่อีกฝ่ายมาหาเขาแบบนี้ ในวันที่เขาไม่สบาย มาดูแลเขา อดไม่ได้ที่จะทำให้เขารู้สึกใจอ่อนลงจริงๆ

“ก็เดทกันตอนนี้ก็ได้นี่”

“เอ๋” โทโดคิดว่าตนเองหูฝาด แต่เมื่อหันไปมองมาคิชิมะ ร่างบนเตียงกำลังอ้าปากรอให้โทโดป้อนข้าวต้มให้ โทโดกลืนน้ำลายรู้สึกอยากคว้ามือถือมาถ่ายรูปมากิจังของเขาตอนนี้ชะมัด แต่รู้ว่าถ้าทำแบบนั้นคนตรงหน้าเขาต้องโกรธจัดแน่นอน

“อ้ามม~” คนได้ฉายาว่าเทพภูเขาตักข้าวต้มพอดีคำป้อนให้มาคิชิมะ คนป่วยเคี้ยวข้าวต้มแก้มตุ่ยน้อยๆ ใบหน้าขึ้นสีแดงจาง เมื่อคิดว่าตนเองกำลังทำอะไรน่าอายสุดๆ หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ แต่กระนั้นมาคิชิมะ ยูสุเกะก็ยอมให้โทโด จินปาจิป้อนข้าวต้มจนหมดชาม

“อ่ะ ต่อไปก็ทานยานะมากิจัง” โทโดยื่นแก้วน้ำให้มาคิชิมะ คนป่วยรับแก้วน้ำ นัยน์ตาสีน้ำเงินมองเงาตนเองในแก้ว ก่อนจะเอ่ยประโยคน่าอายออกมาเป็นครั้งที่สอง

“ป้อนให้หน่อยสิ”

“หา?” โทโดสบตาอีกฝ่าย มาคิชิมะเม้มริมฝีปากแน่น สงสัยต้องเป็นเพราะพิษไข้แน่ๆ ที่ทำให้เขากล้าพูดอะไรแบบนี้ออกมา

“ช..ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันทานเอง” รีบถอนคำพูด แต่โทโดคว้าแก้วน้ำในมือของมาคิชิมะไปดื่มแล้ว ไม่ทันที่ใครบางคนจะร้องห้าม ริมฝีปากได้รูปประกบจูบคนป่วยทันที มาคิชิมะรู้สึกได้ถึงเม็ดยาที่ค่อยๆ ไหลลงคอพร้อมกับน้ำที่โทโดป้อนให้ทางปาก แม้จะบอกว่าเป็นการป้อนยา แต่โทโดก็ยังไม่ยอมถอนริมฝีปากออก แถมมือก็เริ่มซุกซนลูบไล้แผ่นหลังใต้เสื้อผ้าของมาคิชิมะ เล่นทำเอาคนกำลังถูกจูบสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะรู้สึกว่าตนเองถูกดันให้นอนลงบนเตียงอีกครั้ง โทโดถือวิสาสะขึ้นคร่อมอีกฝ่ายโดยไม่ขออนุญาตก่อน มืออีกข้างกดข้อมือของมาคิชิมะเอาไว้ ป้องกันไม่ให้คนด้านล่างขัดขืนเขาได้

“โท..โ..ด อืม” พยายามจะห้าม แต่ด้วยความที่ยังไม่หายไข้ดี เรี่ยวแรงที่ไม่ค่อยมีอยู่แล้ว เหมือนจะหายไปดื้อๆ โทโดอาศัยจังหวะนี้รุกเร้าอีกฝ่ายมากขึ้น ใช้ฟันขบเม้มริมฝีปากนุ่มอย่างกระหาย รู้ทั้งรู้ว่ามาคิชิมะกำลังป่วยอยู่ แต่ความอดทนของเขาก็มีขีดจำกัดนะ ลองโดนมากิจังยั่วแบบนี้ ใครจะไปอดใจไหว

“มากิจัง” โทโดยอมถอนริมฝีปากออก ให้มาคิชิมะได้หยุดพัก ริมฝีปากเผยอน้อยๆ หอบหายใจจากการถูกรุกเร้า ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ กระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนหลุดออกมา เผยให้เห็นแผ่นอกขาวขยับตามจังหวะหายใจ โทโดกลืนน้ำลายอีกครั้ง มือเลื่อนไปปลดกระดุมอีกฝ่ายออก

“ทานยาแล้ว ต่อไปก็ต้องเช็ดตัวนะ มากิจัง” เป็นข้ออ้างที่เนียนที่สุดเลยก็ว่าได้ ในการเปลื้องผ้าโดยไม่ขอก่อน โทโดใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำเช็ดตัวมาคิชิมะช้าๆ ตั้งแต่ต้นคอ แผ่นอก เลื่อนมาถึงช่วงท้อง มาคิชิมะพลิกตัวนอนคว่ำ ไม่ยอมให้โทโดทำตามใจไปได้มากกว่านี้ แต่คนเฝ้าไข้ก็ยังไม่ยอมแพ้ โทโดดึงเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายลงมา พร้อมทั้งกัดหลังคอมาคิชิมะด้วยความหมั่นเขี้ยว มาคิชิมะเกร็งไปทั้งตัว เมื่อรู้สึกได้ว่าโทโดกำลังทำอะไร ริมฝีปากได้รูปไล่สัมผัสมาถึงช่วงไหล่ ทุกสัมผัสจะทิ้งรอยจูบสีแดงไว้ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

“จินปาจิ...หยุดก่อน” เสียงอู้อี้ดังขึ้น เจ้าของเรือนผมสีดำมองคนที่อยู่ด้านล่าง แม้จะเห็นใบหน้าเพียงแค่เสี้ยวเดียว แต่โทโดก็ดูออกว่ามาคิชิมะกำลังรู้สึกอย่างไร

“มากิจังไม่ชอบเหรอ” ก้มกระซิบข้างหู พร้อมทั้งขบใบหูเบาๆ ส่วนมือเลื่อนไปสัมผัสจุดอ่อนไหวบริเวณเนินอก สร้างความเสียวซ่านให้มาคิชิมะ จนคนถูกเอาเปรียบต้องกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้เสียงน่าอายหลุดรอดออกมา

“มีใครที่ไหนเดทกันแล้ว มาทำแบบนี้ฮะ” ตำหนิเสียงดุ รู้สึกพลาดท่าที่เผลอตามใจอีกฝ่าย คนถูกต่อว่ามองยิ้มๆ ก่อนจะหอมแก้มมาคิชิมะฟอดนึง

“ไม่เห็นแปลกเลย ก็เรากำลัง ‘เดทกันบนเตียง’ ไง มากิจัง” ประโยคน่าอายดังก้องในโสตประสาท มาคิชิมะแทบอยากจะต่อยคนพูด แต่ติดตรงที่ว่าแค่เรี่ยวแรงจะขัดขืนยังไม่มีเลย โทโดเลื่อนมือไปเกาะกุมส่วนล่างของอีกฝ่ายจากด้านหลัง มือรูดสัมผัสขึ้นลงจนร่างใครบางคนสั่นสะท้าน

“อ่ะ~ จิ..นปา...จิ! อ๊ะ!” มาคิชิมะครางเสียงเบา มือกำผ้าปูเตียงแน่น ก่อนทั้งร่างจะกระตุกเกร็งเพราะทนไม่ไหว ใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำ เมื่อรู้สึกว่าตนเองถึงจุดเร็วกว่าปกติ น่าจะเป็นเพราะร่างกายยังรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว

“แฮ่ก~ แฮ่ก~” มาคิชิมะหอบหายใจ แต่ยังไม่ทันได้พักให้หายเหนื่อย โทโดจับร่างด้านล่างให้หันมาเผชิญหน้าตนเอง สะโพกถูกยกขึ้นพร้อมกับที่ช่องทางด้านหลังถูกรุกล้ำเข้ามาแบบไม่ให้ตั้งตัว

“อ๊ะ!” มาคิชิมะร้องเสียงเบา ยกแขนขึ้นมาปิดใบหน้าตนเอง ไม่อยากให้โทโดเห็นสีหน้าตนเองตอนนี้ คนอยู่ด้านบนเลียริมฝีปาก รอยยิ้มพอใจปรากฏบนใบหน้า เมื่อรู้สึกว่าร่างกายของใครบางคนตอบรับทุกสัมผัสของเขาอย่างเร่งเร้า โทโดค่อยๆ เพิ่มจำนวนนิ้วจากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสาม...

“เขาว่ากันว่า...เวลาไข้ขึ้นต้องออกกำลัง ให้เหงื่อออกเยอะๆ นะ มากิจังจะได้หายไวๆ” โทโดจับแขนของอีกฝ่ายออก ก้มจูบคนกำลังเขิน พร้อมทั้งใส่อย่างอื่นที่ขนาดนิ้วเทียบไม่ติดเข้าไปโดยไม่ให้ตั้งตัว มาคิชิมะสั่นสะท้านตามแรงกระแทกที่โทโดขยับสะโพกอย่างไม่ปรานี

“ฮะ~ อ๊า~ จินปา..จิ... ~” โทโดถอนริมฝีปากออก มาคิชิมะกอดคอคนด้านบน นิ้วจิกข่วนหลังเป็นทาง เพื่อระบายความเสียวซ่านที่ส่วนล่างถูกกระแทกไม่ยั้ง

จนกระทั่ง...

โทโดรู้สึกได้ถึงน้ำรักที่เปรอะหน้าท้องตน พร้อมๆ กับที่มาคิชิมะสัมผัสได้ถึงความร้อนในร่างของเขา เจ้าของเรือนผมสีดำจูบอีกฝ่าย ลิ้นเลียริมฝีปากอย่างหยอกเย้า แขนสอดใต้ร่างของคนหมดแรง

“ขอบคุณสำหรับ ‘เดทที่ดีที่สุด’ นะ มากิจัง”

“......”

“มากิจัง?”

“...ฮ...”

“อะไรนะ มากิจัง”

“แฮปปี้เบิร์ธเดย์ จินปาจิ” กระซิบเสียงเบา ก่อนจะก้มหน้างุด ไม่ยอมให้โทโดเห็นสีหน้าตนเองตอนนี้ เจ้าของวันเกิดมองยิ้มๆ มือที่กอดหลังมาคิชิมะเลื่อนมาลูบไล้สะโพก ทำเอาคนถูกลวนลามรีบเงยหน้ามองอีกฝ่าย

“มากิจังผิดเองนะ ก็นายทำตัวน่ารักซะจนฉันอยาก ‘เดทอีกรอบ’ นี่นา” สิ้นประโยค โทโดก็ได้ออกเดทกับมาคิชิมะตลอดทั้งคืน…





HAPPY BIRTHDAY TODOU JINPACHI
08.08.2015


:: OMAKE ::
เป็นของขวัญให้คุณ Haruka Watanuki ที่แต่งแบบสายฟ้าแล่บมากค่ะ ตอนแรกตั้งใจว่าจะวาดรูปให้ แต่ไหงไปๆ มาๆ ถึงกลายเป็นฟิคไปซะได้หนอ แถมเป็นเรท R-18 แบบงงๆ ด้วยค่ะ (ฮา) XD หวังว่าจะชอบของขวัญจากมากิจังนะคะ >w<